Als eerste stond De Contessa ingepland. Die bijnaam had ze ooit van hem gekregen en waarom wist hij zich niet meer te herinneren. Hij fotografeerde haar al een jaar of vijftien met grote tussenpozen en ze bleef hem eraan herinneren dat ze privé liever gewoon Connie genoemd werd, maar hij hield zich stug vast aan haar bijnaam. Mensen die voor niets gefotografeerd wilden worden, terwijl ze geld genoeg hadden, met als enige tegenprestatie wat aandacht op social media, moesten maar genoegen nemen met het feit dat hij ze van een bijnaam voorzag.
Helemaal eerlijk was die bijnaam niet, want Connie had, in tegenstelling tot de vele andere professionele Meesteressen die voor zijn camera hadden gestaan, niets van de goed geacteerde arrogantie en dominantie die de meeste anderen uitstraalden. Eerder zou je haar een positieve uitzondering kunnen noemen. Ze was zonder meer bijzonder mooi en haar blonde haar moest wel natuurlijk zijn, gezien de lichtblauwe ogen die ze had. Haar borsten waren overduidelijk vergroot door een plastische chirurg die voor de verandering wel enig gevoel had getoond voor hoe natuurlijke borsten er in de praktijk uitzagen, wat in de fotografie opmerkelijk mocht heten.
Als het aan Bork lag, moesten plastische chirurgen, voordat ze hun vak uit mochten oefenen, verplicht een paar jaar naar de kunstacademie om naakten te leren tekenen en hij zag ook graag enige restricties als het ging om hoever deze medische kunstenmakers van de werkelijkheid af mochten zeilen. Misschien dat men daar bij de verstrekking van identiteitsbewijzen iets aan kon gaan doen.
Hij had niet het geringste bezwaar tegen mensen die er jonger uit wilden zien dan ze daadwerkelijk waren, maar enige herkenbaarheid was toch wel essentieel. Ook zouden mensen hun gezichtsspieren nog moeten kunnen gebruiken voor verschillende uitdrukkingen als blijheid, tevredenheid of woede. Steeds vaker gebeurde het dat hij om een bepaalde gezichtsuitdrukking vroeg en dat het model zonder enige gêne antwoordde: ‘Kan ik niet. Botox.’
Het fotograferen van een Meesteres met slaaf of slavin had Bork inmiddels zo vaak in zijn leven gedaan dat ze binnen de kortste keren een uitgebreide serie hadden geschoten met al de archetypische gebaren en houdingen die nu eenmaal bij een Domina hoorden.
De Contessa was dan ook een bijzonder goed model dat nog echt luisterde naar regieaanwijzingen, wat steeds zeldzamer gebeurde. Ook zou zij nooit bij de laatste foto met een bullwhip naar hem uithalen, zoals velen de eerste keer wel probeerden, totdat ze erachter kwamen dat Bork speciaal voor dat soort momenten als reactie met een kamelenzweep uithaalde, die hij bij dat soort fotografie steevast onder handbereik hield.
Bij Connie was dat niet nodig. Die was in zijn ogen gewoon professioneel. Het slavinnetje was een ander verhaal. Zij moest en zou altijd geheel naakt naast haar Meesteres staan en er was niets mis met haar lichaam, maar ze had wel een beetje een maanvissenhoofd en daar kon ze natuurlijk zelf niets aan doen en Bork had niet het recht daarover te klagen, want mensen zijn nu eenmaal wie ze zijn, maar een door de fotograaf aangebrachte brede blinddoek van zwart katoen die alleen het voorhoofd en een stukje van haar kin in beeld hield, verhoogde de commerciële waarde van de foto’s wel aanzienlijk.
Mensen hebben geen idee wat er naast het drukken op de knop van een camera zoal nog geëist werd van een fotograaf.
Nu de wederprestatie er eenmaal op zat, werd het tijd voor de yoghurt en weer realiseerde Bork zich hoe slecht hij van tevoren wist te bedenken welke poses wel en welke niet zouden werken. Pas toen hij bedacht dat hij meer als een beeldhouwer moest denken dan als een fotograaf, werd het werk makkelijker en daarvoor had hij wel een boek met klassieke Romeinse marmeren beelden moeten bestuderen, iets wat hij eigenlijk in andere omstandigheden een beetje als valsspelen zou zien. Hij was ook geen fan van fotografen die zich voor de fotografie nog eens uitgebreid in het werk van anderen verdiepten en dat kwam voor zijn gevoel vaker wel dan niet voor en zichtbaar was het soms ook, wanneer een foto op social media hoge ogen gooide en er vervolgens ontelbare imitators opdoken.
In dit specifieke geval had hij zich wel wat beter kunnen verdiepen in beelden van twee personen tegelijk. Wat bij ‘gewone’ fotografie al moeilijk was, namelijk het voorkomen dat een slechte pose van het ene model de goede pose van het andere model ruïneerde, bleek nu nog moeilijker te zijn. Het slavinnetje bakte er niets van, om het maar plat te duiden. Regieaanwijzingen bestonden kennelijk in haar belevingswereld niet als iets wat enige, desnoods halfslachtige navolging verdiende. Ze bleef als een schaap staan giechelen en nam allerlei komisch bedoelde houdingen aan.
Stomvervelend, maar wel weer begrijpelijk. Je lijf vol laten gieten met yoghurt was zeker niet alledaags en tegelijkertijd best komisch. Hij stapte af van het idee ze gezamenlijk te fotograferen en ging verder met De Contessa, die alle aanwijzingen met verve uitvoerde en zelf ook met eigen ideeën kwam. Het was weer eens een feest om met haar te werken, maar ondertussen stond het slavinnetje een beetje beteuterd in de hoek. Haar naakte uiterlijk kwam langzaam weer met behulp van de zwaartekracht onder de yoghurt vandaan.
Dat kon Bork ook weer niet aanzien, dus hij bedacht een oplossing die hij vaker toepaste bij mensen die niet konden, of vaker nog niet wilden, poseren. Hij pakte een groot vel landbouwzeil, hetzelfde materiaal dat hij voor alle sessies met yoghurt gebruikte, en pakte daar een matrasje mee in en legde dat in het midden van de studio. Hij vroeg haar daar te gaan liggen en vooral niet te bewegen, nadat hij haar pose niet verbaal maar met gebruik van zijn handen bepaald had, een actie waar hij uiteraard eerst toestemming voor had gevraagd, want er kon zomaar het misverstand ontstaan dat hij enig seksueel gevoel had bij het etaleren van het irritante slavinnetje met het maanvissenhoofd.
Dat ging een stuk beter zo. Zelfs wanneer ze uit haar pose viel, waren de nieuw ontstane houdingen beter dan wat zij eerder staand gepresteerd had. Het hielp ook enorm dat ze uiteindelijk gestopt was met giechelen. Regelmatig goot hij op de juiste plekken wat yoghurt bij en de serie begon vorm te krijgen. Toen hij uiteindelijk dacht dat hij de serie nu wel had en dat aankondigde, gebeurde er iets wat in veel opzichten nieuw voor hem was.
De Contessa nam een aanloopje en sprong naast haar en ze begonnen beiden te lachen om de smakkende geluiden die hun lichamen maakten wanneer ze bijvoorbeeld hun buiken tegen elkaar aandrukten. Hoewel er niets voor Bork te fotograferen viel, in ieder geval niet iets wat in zijn ogen enige esthetiek had, werd het spel van de twee vrouwen steeds wilder. De Contessa ontdekte dat wanneer ze neukende bewegingen op haar slavinnetje maakte, de yoghurt alle kanten uitgeslingerd werd.
Bork liet ze maar, omdat ze hard voor hem gewerkt hadden, totdat hij zelf geraakt werd door een klodder yoghurt en hij ze een halt toeriep, maar ze luisterden niet, ondanks al zijn pogingen om streng over te komen. Hij keek hulpeloos om zich heen en zag hoe een klodder yoghurt op zijn Hasselblad landde. Hij was te verbaasd door alles om voldoende indruk te maken op die twee zodat er een einde gemaakt kon worden aan het ondersproeien van vrijwel zijn gehele studio met yoghurt, maar toen De Contessa zag dat haar eigen merktas ook onder de yoghurt kwam te zitten, kwam het geheel tot rust, hoewel het slavinnetje nog minstens een volle minuut door bleef bewegen met haar onderlijf.
Bork legde een pad van kranten naar de doucheruimte en vroeg hun of ze zo snel mogelijk wilden gaan douchen en begon de studioruimte te inspecteren. Waar hij ook keek, zag hij minuscule druppels yoghurt zitten, op zijn apparatuur, overal op de vloer en zelfs op de muren, al waren ze daar alleen met strijklicht zichtbaar.
Na het vertrek van de dames, waarbij hij zijn uiterste best moest doen om niet al te onvriendelijk over te komen, begon hij aan het schoonmaken van de camera’s en daarna de vloer. Daarna was zijn energie op en ging hij naar bed. Hij zou de volgende dag vrij hebben en dan zou hij de rest wel opruimen. Zijn gebruikelijke gang naar de douche sloeg hij over, want daar had de vrolijkheid van het gespetter met yoghurt zich kennelijk nog even voortgezet en er was ook geen handdoek meer te vinden, gebruikt of schoon en opgevouwen, die niet onder de yoghurtspetters zat.