Met een leesbril op zijn neus en een vergrootglas in de hand controleerde Bork de camera’s en de verlichtingsapparatuur in de studioruimte. Waar hij ook keek, hij vond overal wel ergens minuscule spettertjes yoghurt. In gedachten zag hij De Contessa en haar slavin op een brandstapel staan, terwijl hij als de grootinquisiteur Torquemada het vonnis voorlas met een brandende fakkel in de hand. Iemand die minder perfectionistisch was ingesteld, zou waarschijnlijk geoordeeld hebben dat het allemaal wel wat meeviel, maar niet in de ogen van Bork.
‘Alles waar je een leesbril plus een loep voor nodig hebt om het te kunnen vinden, kan misschien overgeslagen worden totdat het wat beter met je rug gaat,’ had Cornelia geopperd.
Hij had zich omgedraaid en haar aangekeken op zo’n gekwelde manier dat zij meteen weer naar de huiskamer was gevlucht, waar ze achter de pc ging zitten. Hij had geen idee wat ze daar deed. Zelf zou hij het apparaat uitgezet hebben na het ophalen van de mail.
Niet dat hij iets tegen het internet had. Hij was zelfs een van de vroege internetpioniers geweest en had prijzen gewonnen met zijn websites, maar sinds het bedrijfsleven zich massaal op het web was gaan nestelen, zo tussen 2000 en 2004, was voor Bork het internet als informatiemedium een pijnlijke dood gestorven en toen bijna meteen daarna de telefoons het net opkwamen, was er een revival van de Middeleeuwen begonnen met heuse volkstribunalen, burgerjournalisten en toetsenbordridders die in ‘het echte leven’ geen enkele kans zouden hebben gehad.
Dat was het moment geweest dat Bork besloten had dat een pc iets was wat je aanzette als je het apparaat gebruikte en weer uitzette zodra je zinniger dingen te doen had. Wat Cornelia nu zat te doen, interesseerde hem niet zo veel. Hij dacht dat het haar manier was om enerzijds uit zijn knorrige directe omgeving te verdwijnen en anderzijds om een vertrouwd gevoel van ‘aan het werk te zijn’ te creëren.
Want dat was nu eenmaal de visie van Bork op de samenleving. Mensen op kantoren zaten de hele dag op social media en peuterden verder wat uit hun neus, of ze verstuurden aanmaningen voor facturen die allang betaald waren of waarvan het contract maanden geleden al was opgezegd.
Dan mocht men wel beweren dat hij vanwege zijn oude dag een te cynische kijk op de maatschappij had ontwikkeld, maar eerlijkheid gebiedt te vermelden dat Bork al heel jong klachtenbrieven verstuurde naar bedrijven, in keurig Nederlands en met een voorkeur voor woorden die niet in de woordenschat van de meeste bureaucraten voorkwamen. Zijn geschriften eindigden daardoor óf hoger in de hiërarchie van zo’n bedrijf, óf ze gaven hem gewoon maar zijn zin bij gebrek aan een gericht weerwoord.
Hij maakte zelden gebruik van de metro, maar als hij er om drie uur ‘s middags een binnenstapte en die toevallig bomvol was, dan moest hij zich inhouden om niet even over de hoofden van de forenzen heen te schreeuwen: ‘Dat moet weer een ongelooflijk zware achturige werkdag zijn geweest. Zeker allemaal midden in de nacht al opgestaan om al zo vroeg naar huis te kunnen!’
Hij was niet links en niet rechts. Amsterdammers hadden een betere beschrijving voor hem. In hun ogen was hij een geboren azijnpisser en die geuzennaam beviel hem eigenlijk prima.
Het kostte hem minstens drie uur voordat hij de Hasselblad en de Nikon D5 geheel vrij van minuscule spettertjes had gekregen, maar die twee camera’s zagen er nu dan ook uit alsof ze zojuist nieuw uit de verpakking waren gekomen.
Cornelia kwam binnen en zei dat hij beter een andere keer verder kon gaan, omdat hij later op de dag ook nog moest fotograferen. Hij keek haar verbaasd aan en vroeg zich af of dit niet een beetje te ver ging, maar toen ze ook nog meldde dat ze vier potentiële betaalde klanten had binnengehaald, liep hij gedwee naar de slaapkamer, terwijl hij verbaasd vroeg: ‘Hoe heb je dat gedaan, dan?’
‘Gewoon via mijn eigen netwerk,’ zei ze, terwijl ze hem hielp zijn schoenen uit te trekken.
Verbaasd lag hij op zijn rug naar het plafond te staren, terwijl zij alweer richting de pc was gegaan. Diep in zijn hart vond hij dat ze hem te veel bemoederde, maar dat gevoel werd door twee feiten afgeremd: ten eerste zijn honger naar betaalde opdrachten en ten tweede begon hij langzaam in te zien wat zijn gevoelens voor haar al vanaf het begin waren geweest. De fotograaf Bork had dat inzicht vertroebeld en diezelfde fotograaf bestond nu even niet meer zo, tenminste niet meer als rem op mogelijke intimiteiten.
Ze was ook nog eens dertig jaar jonger en aantrekkelijk zonder oppervlakkig te zijn en dat laatste was in zijn ogen misschien nog wel unieker.
Hij besloot er maar van te genieten zolang het duurde, want er was niets in het leven van Bork geweest dat alleen maar voordelen had gehad en dat langer dan hooguit een jaar of drie had geduurd. Ouderdom bracht ook op dat vlak rust. Vroeg of laat moest hij toch afscheid van haar nemen, want hij kon haar moeilijk blijvend opzadelen met een oude man die nu al kennelijk ernstige rugproblemen had.
Dood en aftakeling waren het probleem niet, zoals hij toen hij jonger was gedacht had. Veel belangrijker was het om te zien waar je anderen wel of niet mee kon opschepen en dat vereiste een vorm van zelfdiscipline, bijvoorbeeld door je niet te veel te hechten aan situaties waarin je meer vroeg dan je terug kon leveren.
Met die gedachte viel hij in slaap en hij werd wakker van een enthousiaste Cornelia die meldde dat zijn model, de exhibitioniste met wie hij zo vaak gewerkt had, over een uur op de stoep zou staan. Bovendien kon ze amper wachten om te melden dat ze nog een betaalde opdracht had binnengehengeld.
Hij was zo langzamerhand wel nieuwsgierig hoe ze dat toch deed en Cornelia had de pc nog aanstaan en liet hem een netwerksite zien waar ze een eigen profiel had. Een site voor ‘fetisjisten van alle overtuigingen’, zoals Bork dat noemde. Ze had daar als laatste bijdragen in haar fotoalbum de recente foto’s van Bork geplaatst en die deden het vrij aardig of misschien zelfs bijzonder goed op een medium waarop veel actiefoto’s stonden en zaken getoond werden die je eigenlijk misschien liever privé zou willen houden.
De foto’s van Bork waren daar in zekere zin eilanden van rust. De fetisjstatus van Cornelia stond bovendien op zowel Dominant als onderdanig, iets wat hem een beetje verbaasde, maar hij begreep wel dat ze mede daardoor met haar uiterlijk berichten van de hele goegemeente ontving en zo had ze op uiterst simpele wijze, door te reageren op berichten, klanten voor de fotografie van Bork binnengehaald. Het hielp natuurlijk ook wel dat ze gemeld had dat ze bij elke fotografiesessie persoonlijk aanwezig zou zijn.
Dat was een aanpak waar Bork moeilijk mee kon concurreren, al was het alleen maar omdat hij niet alleen man was, maar ook nog eens een redelijk bejaarde man.
Cornelia liet ook nog even zien dat het exhibitionistje daar ook een account had en dat ze die ochtend een selfie had gemaakt met een half pak yoghurt en eronder geschreven had: ‘Vanmiddag een fotoshoot met Bork [niet op fetishclub] in het hartje van Amsterdam!’
Bork had een hekel aan het woord shoot. Voor hem was het nog altijd een fotosessie en het nadrukkelijk vermelden van dat ‘hartje van Amsterdam’ moest kennelijk voor wat extra importantie zorgen, wat een beetje bedroevend was, want Bork was ooit in een 55-pluswoning getrokken die ook nog eens onder de sociale huurgrens was. Maar zoals het daar stond, leek het heel wat. Dat was de kracht van social media, je kon een hondendrol etaleren alsof het een Bossche Bol was.
Marketing was duidelijk niet aan hem besteed, Cornelia had daar niet alleen meer gevoel voor, ze had ook een uiterlijk dat de boodschap versterkte.
Hij had beroepsmatig wel een zwak voor de exhibitioniste. Ze vroeg weinig aandacht, voerde keurig uit wat hij van haar wilde en hij betaalde haar met gesloten beurs terug met foto’s die zij nodig had. Hij hoopte alleen dat ze niet zoals de laatste keer weer om film zou vragen, want toen had hij de camera onbemand moeten laten en zij had geklaagd dat ze geen publiek had gehad en dat was in Borks ogen van zijn kant eigenlijk wel een beetje de kantjes ervan aflopen.
De fotografie met yoghurt verliep nu met een ijzeren discipline. Cornelia zorgde ervoor dat alle composities die hij in gedachten had dusdanig uitgevoerd werden dat er geen spatje naast het landbouwzeil eindigde en ze stuurde haar meteen daarna onder de douche. Het werd bijna lopende-bandwerk met Cornelia erbij en dat was ook precies wat hij nodig had als hij die serie voor Sergej op tijd af wilde hebben en daarnaast ook nog aan zijn eigen eisen wilde voldoen. Wat voor Sergej misschien minder belangrijk was, want die wilde vooral beeld kunnen tonen dat door de gemiddelde Moskoviet spannend of misschien een beetje provocerend werd gevonden.
De exhibitioniste was duidelijk een beetje overvallen door de aanpak van Cornelia, want toen ze uit de douche kwam, zei ze: ‘Nu ben ik helemaal vergeten om een tegenprestatie te vragen. Dat is eigenlijk zo’n beetje de vaste afspraak met Bork.’
‘Ja, natuurlijk,’ zei Cornelia, ‘en daar ben ik van op de hoogte, maar ik ging ervan uit dat je liever niet onder de yoghurt zat tijdens je eigen fotosessie en misschien wil je je haar nog even drogen en heb je misschien zin in een drankje voordat we verder gaan.’ In één vloeiende beweging trok ze haar mee naar de tafel en schonk haar een dubbele whisky in, die het meisje iets te snel en te gretig opdronk.
‘Wat had je in gedachten gehad dan?’ vroeg Cornelia, terwijl ze het exhibitionistje gul bijschonk. Bork stond erbij als een buitenstaander terwijl eindelijk het hele verhaal waar Bork niet naar had durven informeren eruit kwam. Natuurlijk werkte het exhibitionistje, zoals hij vermoedde, voor een pay-per-viewsite en haar grootste probleem was dat ze nooit genoeg professioneel materiaal had om vaste klanten te binden.
Cornelia ging daar serieus en met sympathie op in, legde uit dat Bork moeilijk voor een uur poseren hele filmproducties kon maken, maar dat er toch over te praten moest zijn. Vooral die laatste opmerking viel goed en Cornelia schonk haar nog wat whisky bij. Bork besloot dat hij even de deur uitging met de zakken vuilnis die zich langzaam opgehoopt hadden om naar de container op de hoek te lopen. Hij had duidelijk het gevoel dat hij beter niet aanwezig kon zijn bij wat er nu volgde. Hij ging ook nog even op het terrasje op de hoek zitten om zijn terugkeer wat uit te stellen en bovendien had het gezeul met vuilniszakken zijn rug bepaald niet verbeterd.
Hij hoorde ze al dwars door de deur heen schaterlachen toen hij de sleutel in het slot stak. Cornelia zat haar haar te föhnen en in model te brengen en op tafel lag een briefje dat voor hem een beetje cryptisch was. Hij las: Zelf zonder / Zelf met / Samen.
‘Als ik het goed begrijp,’ zei Cornelia, ‘dan zet jij de camera klaar en ga je vervolgens een beetje aan tafel zitten.’ Ze lachte. ‘Dat doen we nu weer precies zo, alleen doe ik dan de rest.’
Bork schonk zichzelf nu ook maar een whisky in. Wat er nu ook ging gebeuren, zijn rol daarin was verwaarloosbaar. Hij plaatste de verlichting zo dat die geschikt was voor film, zette de camera op stand-by en toonde Cornelia de knop die ze moest indrukken om te beginnen met filmen.
‘Maar ik wil ook in kunnen zoomen,’ zei Cornelia. Ook dat was geen probleem, want dat was een andere knop bovenop de Atomos die van een teken voorzien was voor zoomen. Daarna droeg hij enigszins verbaasd alles in de studio over aan de twee vrouwen.
Hij ging aan tafel zitten, ervoor zorgdragend dat hij door de halfopenstaande deur een beetje kon zien wat er zich afspeelde in de studio, iets wat hij de vorige keer met hetzelfde model niet had gedaan, wat ook voor het nodige gemopper van haar kant had gezorgd.
Ze begonnen kennelijk met Zelf Zonder en dat was het ritueel dat hij weken eerder ook had meegemaakt, maar waar hij weinig van had meegekregen. Toch was dit anders. Hij hoorde hoe Cornelia haar langzaam als het ware naar verschillende hoogtepunten toefluisterde. Dat was het publiek dat het model zo node had gemist. Het klonk nu ook allemaal aanzienlijk geloofwaardiger.
Daarna volgde Zelf Met en dat bleek hetzelfde ritueel te zijn met de toevoeging van een dildo.
Bij Samen verslikte Bork zich bijna in zijn whisky. Hij zag hoe Cornelia even naar de douche verdween en terugkeerde in lingerie en wat volgde was zo’n scène die Bork bij het bekijken van een pornofilm zou doorspoelen, omdat het iets was tussen vrouwen en hij mocht dan voyeuristisch zijn, maar er moesten ook grenzen zijn. Nu het ook Cornelia betrof, wond het hem wel degelijk op. Het was fake, dat begreep hij ook wel, maar toch kwam het beeld dat zich voor zijn ogen ontrolde stukken dichter bij hem.
Het was zelfs een beetje te veel voor hem. Onder het mom van verontwaardiging dat Cornelia binnen een dag een seksbedrijfje had weten te maken van zijn studio, schonk hij nog een glas in en liep daarmee naar de slaapkamer waar hij als een obstinaat oud kind op de rand van zijn bed ging zitten. Er was slechts één probleem: hij vond weliswaar dat hij verontwaardigd moest zijn, alleen was hij dat niet. Hij was hoofdzakelijk opgewonden en dat voelde als een bijzondere vernedering.
Toen het weer rustig werd in de studio en hij de geluiden hoorde van opruimen, liep hij pas weer de kamer in. Cornelia kwam hem in de ochtendjas van de studio tegemoet, omhelsde hem en gaf hem een kus op het puntje van zijn neus. ‘Wat een heerlijk gestoord beroep heb je toch.’
Even later liet Cornelia het model uit. Hij telde drie klapzoenen en hij hoorde haar zeggen: ‘Als jij nu morgen die 250 overmaakt, dan zorg ik dat Bork deze week nog de filmpjes aanlevert in verschillende lengtes en resoluties.’ Daarna kwam ze weer als een blij kind de kamer binnen.
‘Wat ga ik doen?’ vroeg Bork.
‘Geen zorgen, dat doe ik zelf wel, desnoods op mijn iPhone, maar ik dacht dat je een beetje extra geld wel kon gebruiken en je hebt er ook nog een vaste klant aan overgehouden, volgens mij.’
‘Maar het zou een ruildeal zijn,’ zei Bork.
‘Ja, maar wel een die te veel in haar voordeel uitviel. Die meiden verdienen best wel veel en jij niet. Het enige wat het in evenwicht hield, was dat jij een camera aanzet en er vervolgens bij wegloopt.’
Hij wilde op zijn strepen gaan staan. Verontwaardigd worden misschien, zelfs, maar hij was vooral heel erg opgewonden.