De grote dag was gekomen. Sergej zou om twaalf uur ‘s middags op de stoep staan, maar pas twee uur later ging de telefoon. Het was zijn assistente. Ze sprak Engels met een zware Duitse tongval. De planning was iets aangepast en Sergej had liever dat Bork meteen naar de ruimte kwam die hij zojuist gehuurd had. Ze noemde het adres van een pand dat Bork ook bezocht had. Hij had de overnamekosten schrikbarend hoog gevonden, vooral omdat er eigenlijk niets over te nemen viel. Het was een kale ruimte die veel van een garage weg had en in het midden lagen een paar versteende zakken cement en de eerlijkheid gebiedt te vermelden dat er een koffiezetapparaat aanwezig was in een compleet vervuild keukentje aan het einde van de ruimte.
‘Ga je mee?’ vroeg Bork aan Cornelia.
‘Nou, ik ben niet uitgenodigd,’ zei ze.
‘Dat maakt niet uit. Zo strikt is Sergej nu ook weer niet.’
Zo kwam het dat ze gezamenlijk naar de ruimte toeliepen en vanuit de verte zag hij Sergej al staan en de vrouw die naast hem stond, leek een kop groter te zijn en was gekleed in een zeer modieus mantelpakje en stond op bijzonder hoge hakken. Bork dacht vanaf een afstand eerst dat ze zwart was, maar dichterbij gekomen, bleek ze iemand te zijn die te veel in de zon of op een zonnebank had gelegen. Sergej zelf was even sportief gekleed als altijd, maar wel uitsluitend in merkkleding, zoals hij dat van hem kende.
Deze keer was het Sergej die hem omhelsde alsof ze apparatsjiks bij de 1-meiparade waren. Bork stelde Cornelia voor en zij viel duidelijk qua uiterlijk en kleding in de smaak bij de twee. Heida nam hem van top tot teen op en was duidelijk niet gecharmeerd van zijn voorkomen, iets wat overigens geheel wederzijds was, want mensen die hun uiterste best hadden gedaan om zeer gebruind over te komen, waren niet echt zijn smaak en dat was niet alleen vanwege het risico op huidkanker.
‘Is dat jouw Bork?’ vroeg ze aan Sergej met een gezicht dat teleurstelling uitstraalde. Ze sprak Russisch, maar niet het soort Russisch dat Bork gewend was te horen. Zo kon hij haar korte uitspraak verstaan, iets wat hem meestal niet lukte. Sergej glimlachte en gaf haar uitgebreid antwoord en Heida vertaalde: ‘Sergej zegt dat hij graag samenwerkt met mooie mensen, slimme mensen, maar zonder excentrieke mensen was een crew ook niet compleet.’
Dat excentrieke sloeg kennelijk op Bork en hij vond dat prima. Verder gaf Heida nog een samenvatting van het gesprek met de huurder. Sergej was akkoord gegaan na wat afdingen op de overnameprijs. Ook had hij een half jaar huur vooruitbetaald en hij toonde trots zijn huurcontract en Bork las dat vluchtig na. Zo op het eerste gezicht leek het een solide overeenkomst te zijn.
‘Hoe zit het met de vergunning?’ vroeg Bork aan Heida en zij wees slechts naar het huurcontract. Hij legde haar uit dat er naast een huurcontract ook een exploitatievergunning nodig was, maar zij wuifde dat weg met de uitspraak dat de verhuurder gezegd had dat alles in orde was.
‘Maar die gaat daar niet over, dat bepaalt de gemeente Amsterdam.’
Heida raakte terstond geïrriteerd en schakelde bijna volledig over naar het Duits. ‘Ik ken die man, het is een relatie van het bedrijf van mijn man en hij is volledig te vertrouwen.’
Bork keek haar verbaasd aan en vroeg zich af of het zin had nog eens uit te leggen hoe vergunningen werkten, want het leek duidelijk dat Heida dat heus wel wist, maar voorlopig was ze vooral tevreden dat ze het nodige geld naar een relatie van haar man had toegeschoven.
Ze zag ook duidelijk aan het gezicht van Bork dat die zijn bedenkingen had, dus ze keek op haar telefoon, deed alsof ze een afspraak vergeten was en vertrok vrijwel meteen tot grote verbazing van Sergej, maar die was duidelijk nog helemaal blij dat hij zijn eerste bedrijf buiten Rusland had gerealiseerd, dus hij haalde zijn schouders op. Ze zouden tot het vertrek uit Amsterdam van Sergej niets meer van haar horen.
Wie het tijdens dit gesprek het moeilijkst had, was Cornelia. De afspraak was dat zij hoe dan ook zou blijven doen alsof ze geen woord Russisch sprak. Sergej was duidelijk zeer van haar gecharmeerd en zocht toenadering met de paar Engelse woorden die hij kende, maar zodra Cornelia een antwoord gaf, begreep hij dat niet en keek gefrustreerd voor zich uit.
Zonder de aanwezigheid van een tolk schakelden Bork en Sergej weer over op handgebaren. Coffee en home, dat waren twee woorden die Sergej wel begreep, dus ze gingen met z’n drieën op weg naar huis.
Daar aangekomen besloot Bork dat beeld wel het meest internationale communicatiemiddel was, dus hij liet foto’s zien op de pc, terwijl Cornelia een drankje inschonk. Koffie, maar dan wel gecombineerd met een glas whisky. Terwijl Sergej beelden aanwees op de pc die hij interessant vond, was zij bezig met iets onduidelijks op de telefoon. Zij installeerde een vroege versie van een vertaalapp op haar iPhone, die hen in staat stelde om korte zinnetjes in te spreken die dan in het Russisch weer uit de telefoon kwamen. Dit speelde zich nogal een tijd geleden af. Die vertaalapp was duidelijk nog een work in progress en daar ergerde Sergej zich duidelijk aan, dus hij installeerde de app meteen op zijn eigen Russische iPhone, maar dat leverde uiteraard dezelfde resultaten op.
Wat wel duidelijk werd, was dat Sergej meer van Amsterdam wilde zien, dus Bork liet hem op de pc allerlei bezienswaardigheden zien, zoals het Stedelijk Museum, het Zeevaartmuseum, Het Rijks en zelfs de Bloemenmarkt, waar Bork zelf niet dood aangetroffen zou willen worden. Maar Sergej was duidelijk niet geïnteresseerd. Hij riep wat dingen in de vertaalapp, maar die leverden voor Bork geen herkenbare locaties op, totdat Sergej opeens een duidelijk herkenbaar gebaar maakte van het pellen van een banaan en vrijwel foutloos de woorden Red Light District uitriep.
Natuurlijk, bedacht Bork, dat was wat alle toeristen wilden. Naar de Bananenbar op de Wallen. Bork was daar in de vijftig jaar dat hij in Amsterdam woonde nooit geweest, maar hij wist de locatie wel te vinden, want hij kwam er regelmatig langs op weg naar de Dam.
Ze besloten eerst uit eten te gaan en Bork kwam even in de verleiding om naar een oer-Hollands restaurant te gaan, als een soort wraak op het feit dat Sergej hem ooit naar dat authentiek Russische restaurant had meegenomen. Sergej zou de Nederlandse kost waarschijnlijk net zo weinig waarderen als hij indertijd de Russische.
In plaats daarvan kozen ze voor een restaurant dat wat internationaler was en waar de bezoekers als ware sommeliers wijn proefden die in de supermarkt waarschijnlijk niet meer dan vijf euro zou kosten en natuurlijk was er ook de Nederlandse variant op de nouvelle cuisine, die gebouwd was op de zeer Nederlandse gedachte dat je met minder meer kon verdienen.
Het was op zich een gezellige maaltijd, maar ze zagen af van de vertaalapp om niet te veel nodeloos de rustige sfeer van het etablissement te verstoren. Bork had al snel spijt dat hij geen toeristischer eetgelegenheid had uitgezocht, bij voorkeur een met veel Amerikanen, want daar was wat geschreeuw in een vertaalapp niet opgevallen. Het grootste probleem van die vertaalapp was immers dat je duidelijk, langzaam maar vooral hard in de microfoon moest praten voordat er iets samenhangends in het Russisch uitkwam.
Voor de deur namen ze afscheid van Cornelia, want die had een goed excuus gevonden om niet mee te hoeven en Bork zag als een berg op tegen wat komen ging. Hij vroeg zich af of hij zelf ook in het buitenland de neiging had om de beroerdste plekken uit te kiezen voor vertier. Misschien wel, want hij herinnerde zich hoe zijn ex rustig een paar uur in de rij ging staan om het Louvre binnen te komen, terwijl hij ergens op een terrasje neerstreek op Saint-Germain-des-Prés om zich te vergapen aan de voorbijgangers en vooral lekker aangeschoten te worden in het zonnetje. Zijn beste vriend Vincent ging ook vaak mee met dat soort reisjes en die stond dan ook samen met zijn ex in de rij.
Je had altijd bravere mensen. Zo had zijn ex op de dag waaraan hij terugdacht voor de derde keer de Mona Lisa mogen bewonderen over de ruggen van anderen en voor Vincent was het de tweede keer. Uit ballorigheid had hij aan Parijzenaars om hem heen gevraagd of ze de Mona Lisa wel eens hadden gezien. Meestal was het antwoord ontkennend. Hoewel de vergelijking behoorlijk scheef was, leek het niet vergezocht om te vermoeden dat Parijzenaars net zo vaak naar het Louvre gingen als Amsterdammers naar de Bananenbar.
Het ging daar dan ook meteen mis. Een aantal halfgeklede dames stortte zich meteen op Sergej, omdat die vrouwen nu eenmaal weinig informatie nodig hadden om te zien wie over geld beschikte en wie niet. Bork ging rustig aan de bar staan om een drankje te drinken. Al die tijd bleef Sergej maar wenken dat Bork bij hem en de dames moest komen zitten.
Uiteindelijk slofte hij alsnog maar naar die tafel. Bork had genoeg borsten gezien in zijn leven om zich daar in zijn vrije tijd nog mee te kunnen vermaken. De dames verzonnen een spelletje waarbij Sergej en hij om beurten in hun tepels moesten knijpen en Bork weigerde dat om twee redenen; hij had er geen zin in en hij had door ervaring geleerd dat hij snel te hard kneep. Niet dat hij dat met opzet deed, maar dat gebeurde gewoon. Misschien had hij gewoon te weinig finesse in de vingers om dat goed te doen, dus hij liep weer terug naar de bar.
Het spelletje aan tafel viel daardoor meteen stil en een van de dames die Russisch was, wat vaker voorkwam in die gelegenheden, kwam naar hem toe en legde hem in het Engels uit dat Russen gezelschapsmensen zijn en dat ze niet graag dingen alleen deden, dus dat hij geen spelbreker moest zijn door zich van de tafel te verwijderen.
Nu wist Bork dat wel, maar het leek hem dat drie mooie vrouwen Sergej toch op de een of andere manier moesten kunnen afleiden. Sergej samen met die dames was immers ook een gezelschap, waarin alleen hij ontbrak. Dat moest te doen zijn, maar de Russische gaf niet op. Dus legde Bork haar uit dat hij de neiging had te hard te knijpen. De Russische geloofde dat niet en stelde hem voor dat hij naar de tafel kwam en dat hij haar zo hard mogelijk mocht knijpen als hij zelf wilde.
Schoorvoetend begaf Bork zich naar de tafel. De Russische bood als eerste haar borsten aan en Bork kneep in haar tepels. Misschien door de ergernis dat hij niet geloofd werd, kneep hij wat harder dan hij in elke andere situatie gedaan zou hebben. De vrouw gilde het uit en daarna ging alles heel snel. Portiers schoten toe. Vrouwen renden van de tafel weg en Sergej en hij werden met het nodige geweld buitengezet. Ze hadden niet eens eerst hoeven afrekenen, wat opmerkelijk mocht heten bij dat soort gelegenheden.
Sergej kwam niet meer bij van het lachen. Kennelijk had Bork de Russische verbondenheid toch op een onverwachte manier gestalte gegeven en de Rus sloeg een arm om hem heen en loodste hem langs alle andere gelegenheden op de Wallen waar Bork het bestaan niet eens van kende.
Hij herinnerde zich de volgende dag een bar. Hij zou die niet eens terug kunnen vinden, want het was ergens in een bijzonder smal zijstraatje waar vrouwen op de bar dansten en af en toe gingen ze tegenover een klant aan de bar zitten en begonnen dan aan een soort privé-opvoering. Natuurlijk richtten ze zich vooral op Sergej omdat die meer geld uitstraalde en hem sloegen ze steeds tot zijn tevredenheid over. Hij zag er ook te zeer uit als een plaatselijke inwoner van de stad om als een interessante klant gezien te worden.
Dat beviel Bork wel, want hij werd lekker met rust gelaten en kon genieten van zijn drankje en om zich heen kijken, want de hele ambiance maakte de voyeur wel in hem wakker. Maar onvermijdelijk kwam het moment dat Sergej een vrouw wat geld toestopte en naar Bork wees.
Zo beroerd was dat eigenlijk niet, want zij deed een verleidingsdansje op de bar en hij kon gewoon op zijn barkruk blijven zitten, maar op de een of andere manier had zijn desinteresse op haar hetzelfde effect als bij katten die graag juist op schoot gingen zitten bij mensen die niets van katten moesten hebben.
Alleen kwam ze niet op zijn schoot zitten, maar sloeg ze vanaf de bar haar benen om zijn nek en klemde haar bovenbenen samen. Bork voelde hoe pailletjes langs zijn nek en onderkin schuurden en hij rook een lucht die hij niet meteen kon plaatsen. Een mengsel van parfum en een niet nader te definiëren lichamelijke geur.
Niet van plan om weer een scène te veroorzaken, liet hij het geheel over zich heen komen en deed hij zijn best zo ongeïnteresseerd mogelijk te kijken, een beetje alsof de hele gebeurtenis niet plaatsvond. Dat zou haar snel genoeg moeten ontmoedigen, daarbij geen rekening houdend met het feit dat de vrouw betaald had gekregen van Sergej, dus ze moest waar voor haar geld bieden, vooral ook omdat hij zo’n beetje de enige aan de bar was die uiterst gul met geld wapperde.
Bork was wel blij dat Sergej zijn geërgerde blik tussen haar benen niet kon zien en toen het showtje, na wat een eeuwigheid geduurd leek te hebben, ophield en de vrouw zijn hoofd losliet, stak hij snel twee duimpjes omhoog richting Sergej, terwijl hij zijn best deed zo blij mogelijk te kijken.
Gaandeweg werd duidelijk dat Sergej de Wallen kende als zijn binnenzak en ook niet meer pretendeerde dat dit niet het geval was. Tot in de vroege ochtenduren bezochten ze allerlei gelegenheden waarvan Bork het bestaan niet kende en hij leerde snel dat als je maar dronken genoeg deed, de meeste vrouwen je wel met rust lieten. Alleen bij de portier was het belangrijk om een redelijk nuchtere indruk te maken.
Om zes uur in de ochtend zette hij Sergej af bij zijn hotel. De man maakte een immens tevreden indruk en Bork liep ietwat slingerend naar huis.