Bork zat te spelen met de beltoon. Het moest hem niet nog een keer gebeuren dat hij een belangrijk telefoontje miste omdat hij het geluid toeschreef aan zijn magnetron. Na de meest smakeloze muzak aangehoord te hebben die door aliens gecomponeerd leek te zijn, vond hij ergens onderin de lijst een geluid dat ‘classic ringtone’ heette en het authentieke geluid produceerde van een oude telefoon met draaischijf. Enthousiast vinkte hij die aan als standaardbeltoon.
Hij was niet weinig trots op het eindresultaat. Heel even had hij de strijd tegen alles wat nieuw was, maar duidelijk geen verbetering, bijna moeiteloos gewonnen.
Voor de rest van die dag zou het leven ongetwijfeld weer met hem op de loop gaan, maar dat moment nam niemand hem meer af. Dat hij zo pessimistisch was over wat er verder nog zou komen die dag, lag vooral aan het feit dat hij zich een beetje had laten overrompelen door die vrouw. Zo had hij niet eens met haar onderhandeld over zijn uurtarief en bovendien had ze iets over fetisj gezegd en hij had geen idee welke. Dat zou hem met de nieuwe beltoon niet meer overkomen, besloot hij. Dan zou hij bij het eerste geluid meteen op scherp staan, zonder eerst alle knopjes van de magnetron in te drukken om te kijken of het geluid misschien daar vandaan kwam.
Het was inmiddels elf uur. Het huis was aan kant en hij zat een beetje met de tijd die hij tot twee uur ‘s middags moest overbruggen. Bovendien zou ze wel een uur of langer te laat komen, want dat was in Amsterdam-Centrum wel vaker zo. Meestal waren het mensen die van ver buiten de stad kwamen en in de waan verkeerden dat ze nog wel een parkeerplaatsje konden vinden en vervolgens een eeuwigheid rondjes reden om uiteindelijk een parkeergarage binnen te rijden die een tientje per uur kostte. Als hij mazzel had, waren ze niet op de hoogte van de uurprijs, anders stond de hele fotografie onder druk van de klok van een parkeergarage.
Hij besloot een film te kijken. Bork was niet het type man dat bereid was een streamingdienst van een aantal graaiers te spekken, zolang hij nog op het Waterlooplein het verzamelde werk van Hitchcock voor twee euro kon aanschaffen op dvd.
Hij koos Dial M for Murder, wat al snel een slechte keuze bleek te zijn, want elke keer dat er zo’n ouderwetse telefoon indringend begon te rinkelen, greep hij naar zijn telefoon. Veel later pas zou hij ontdekken dat zijn ‘classic ringtone’ in vrijwel elke oude film gebruikt werd.
De dag wilde duidelijk niet vlotten. Uiteindelijk koos hij maar voor een boek van de miskende schrijver Jaap Harten. Hij ging zo op in De getatoeëerde Lorelei dat hij schrok van de deurbel. Hij keek op de klok en zag dat het exact twee uur was, zoals ze hadden afgesproken.
Dat kwam niet vaak voor. Hij trok zijn jasje recht en drukte op de zoemer van de voordeur een etage lager. De vrouw die de trap opkwam voldeed op geen enkele manier aan zijn verwachtingen. Hij had een vrouw in leer of rubber verwacht, maar in plaats daarvan kwam een keurig klassiek geklede vrouw met mooi geknipt rood haar de trap op. In haar hand hield zij overduidelijk een fles van het een of ander in een cadeauverpakking met een grote rode strik erop.
Daar zul je mijn honorarium hebben, dacht Bork, maar teleurgesteld was hij niet. Wat haar aan de telefoon gelukt was, lukte ook nu weer feilloos. Hij was op geen enkele manier tegen haar charme bestand. Het was dat zijn ouders al jaren niet meer leefden, anders had hij haar zo aan hen voor kunnen stellen als een aanstaande schoondochter, zonder de terughoudendheid die hij had gevoeld bij het eerste bezoek van zijn twee exen.
Ze sprak Brits Engels en behoorlijk posh ook. Het was duidelijk dat ze niet van de straat was. Ze nodigde hem op allercharmantste wijze uit om de cadeauverpakking te openen en tot zijn verbazing kwam daar een zestien jaar oude fles Glenfiddich uit. Deze vrouw kende haar whisky.
Nu had Bork al jaren het plan om niet te drinken en dat lukte vrij aardig, maar een Glenfiddich die zomaar zijn kant uit kwam zweven was onweerstaanbaar.
Ze stelde zich voor als Cornelia, ook al zo’n naam die je niet vaak hoorde in de fetisjwereld. Voordat hij zichzelf kon voorstellen, wat enigszins overbodig zou zijn geweest aangezien ze hem op zijn eigen website had weten te vinden, was ze al op weg naar de keuken en kwam terug met twee glazen.
Ze dronken de Glenfiddich en zij sprak over hoe het voelde om veertig te worden, vertelde wat over haar achtergrond als dochter van een zakenman en hoe ze uiteindelijk door een vakantieliefde in Nederland terecht was gekomen, maar de liefde bleek eenmaal hier geen stand te houden.
Inmiddels was ze wel verslingerd geraakt aan Amsterdam. Bork wist zich braaf in te houden om niet te zeggen: ‘Wacht maar tot je hier wat langer woont.’ Iets wat hij normaal standaard deed wanneer iemand Amsterdam de hemel in prees.
Ze hadden het over fotografie in algemene zin en zijn werk in het bijzonder, maar nergens in het gesprek kwam ter sprake wat en hoe er nu precies gefotografeerd zou worden.
Uiteindelijk besloot Bork maar rechtstreeks te vragen wat precies de bedoeling was, maar ze onderbrak hem halverwege.
‘I have a thing with yogurt… You know, WAM.’
Nu had Bork geen 55 jaar ervaring met fetisjfotografie, maar toch wel minstens dertig jaar, maar de afkorting zei hem zo snel helemaal niets.
‘Wet and messy,’ verduidelijkte ze.
Bork knikte alsof hij wist waar ze het over had en haastte zich te zeggen dat hij geen yoghurt in huis had, maar dat er een Albert Heijn aan de overkant zat en dat hij wel even wat kon halen. Hij vroeg voor de zekerheid ook nog even naar de benodigde hoeveelheid en schrok een beetje van het antwoord, maar tien minuten later was hij terug met acht pakken yoghurt. Hij was een beetje onzeker of het nu magere of volle yoghurt moest zijn, dus hij had voor de zekerheid van beiden wat meegenomen, maar dat bleek niet van belang te zijn.
‘Any yogurt will do.’
Hij wees haar de ruimte waar ze zouden fotograferen en zei waar ze zich kon omkleden. Voordat ze in de badkamer verdween, zei ze nog even dat het handig was als hij de yoghurt op een radiator van de centrale verwarming zette, omdat die immers uit de koeling kwam.
Braaf zette hij de pakken op de verwarming en voordat hij daarmee klaar was, stond ze naakt achter hem met haar beide armen gespreid. Ze had zonder meer een prachtig strak lijf, maar Bork had nog nooit een dubbelzijdige mastectomie gezien. Ze had implantaten waardoor ze redelijk natuurlijk ogende borsten had, maar wel met fikse littekens. Bovendien had iemand geprobeerd tepelzones op haar borsten te tatoeëren en dat was zo klungelig gedaan dat het een belediging was voor alles wat menselijk is.
Er zijn situaties waarin een fotograaf beter een paar borrels op kan hebben voordat hij gaat fotograferen en dit was zo’n situatie. In plaats van te verstarren in de schrik die hem duidelijk overviel, wist hij opeens klaarhelder wat hij met die yoghurt kon doen. Hij kon daarmee haar eigen lichaam teruggeven zonder de verminkingen.
Hij draaide de verwarming omhoog en liet de yoghurt opwarmen. Hij voelde een mengsel van onzekerheid en kwetsbaarheid, maar vooral vastberadenheid. Hij ging immers haar lichaam, in ieder geval optisch, bevrijden van die medische ingrepen.
Cornelia was de rust zelve. Ze schonk hen af en toe wat bij en praatte over de verschillen tussen Engeland en Nederland.
Bork hoorde amper wat zij zei, want hij was duidelijk op een missie.
Een kwartier later regisseerde hij haar in de juiste posities en goot de pakken yoghurt over haar hoofd leeg, ervoor zorgdragend dat de yoghurt het breedst over haar borsten omlaag liep. Het resultaat had iets weg van een marmeren standbeeld dat zo in het Louvre had kunnen staan.
Hij gaf haar zijn Nikon, de camera bij uitstek voor dat soort omstandigheden, en liet haar de beelden zien op het schermpje achterop.
‘You just gave me back my body,’ fluisterde ze.