Bork had nog dagen last van het gesprek met de bureauredactrice van Hokken en Stokken. De arrogantie van zo’n mens. Iedereen had tegenwoordig overal verstand van. En dan ook nog eens een afkorting als LHBTQIA+ door de lucht slingeren. Wat een waanzinnige afkorting was dat… Het overduidelijke gevolg van een minderheidsgroep die ernaar streefde om in de politiek breed te groeien. Daar was natuurlijk niets mis mee, op zichzelf genomen, maar wat had de laatste letter, de A van aseksuelen, te maken met acceptatie en emancipatie? Niet aan seks doen, wat kon dat nu voor problemen opleveren? Ongeveer net zoveel problemen als hij met een pesthekel aan voetbal tijdens het WK voetbal. Lastig zonder meer, maar dramatisch genoeg om er met een protestvlag de straat mee op te gaan? Niet echt.
Dan was er nog de I van intersekse, ooit een medisch-biologische aandoening die onder voortvarende praatjesmakers met een hoge subsidieconsumptie was uitgegroeid tot een niet nader te omschrijven gevoel, waar een steeds groter deel van de wereld last van begon te krijgen.
Dan was er ook nog de Q van queer. Iedereen had daar in de loop van de tijd zijn eigen definitie voor verzonnen. Zo had Bork samengewerkt met een uiterst heteroseksuele galeriehoudster uit Portland, Maine. Samen waren ze conservator geweest voor een fotografietentoonstelling voor een in Gay and Lesbian Art gespecialiseerd museum in New York. Omdat de vrouw drie exen in een scheiding financieel leeggetrokken had om haar noodlijdende galerie overeind te houden, had ze zich, in de hoop een betere positie binnen het museum te verwerven, gedefinieerd als queer.
Ze had dat Bork ook aangeraden, omdat het zo’n lekker vaag begrip was.
Bork was gewoon Bork gebleven en niemand die daar een probleem mee had gehad.
Transgenders, dat was een ander verhaal. Mensen die wereldwijd het meest slachtoffer van geweldsdelicten werden, die konden wel wat steun gebruiken van een brede organisatie. Er waren voldoende culturen die daar minder moeite mee hadden dan de westerse. Bork had veel transgenders gefotografeerd en hij snapte heel goed onder wat voor druk zij leefden, maar dat betekende niet dat elke malle Henkie die het opwindend vond om met carnaval en andere feestdagen af en toe eens als vrouw gekleed te gaan, ook het recht had zich transgender te noemen en dat gebeurde maar al te vaak juist wel.
Dan had je de B van biseksuelen. De aanwezigheid van de B was zonder meer een Wiedergutmachung van de homogemeenschap die decennialang mensen met een dubbele seksuele geaardheid behandeld had als tweederangsburgers die nog in de kast zaten, wat op zijn zachtst gezegd een kortzichtige kijk op zowel seksualiteit als erotiek was en last but not least een beschamende vorm van discriminatie.
Vervolgens kwam je bij de H van homoseksualiteit en nu ging het opeens ook ergens over. De percentages wisselen nogal eens, maar een niet weg te denken deel van de mensheid bestaat uit homoseksuelen en je hoefde nog niet eens zo ver in de geschiedenis terug te gaan om te weten dat homoseksualiteit lang strafbaar is geweest. Dat is nog eens een goede reden om je te organiseren en een ferme stem in het maatschappelijke debat te verkrijgen, zeker nu de uit de VS overgewaaide antigevoelens en de invloed van migranten onze eigen cultuur meer en meer begonnen te besmetten.
Uiteindelijk kwamen we dan, vanuit de gedachte vrouwen en kinderen eerst, bij de L van lesbisch. Bork wilde de maatschappelijke problemen die lesbiennes hadden gehad en nog steeds hebben, niet onderschatten, maar ze hadden het in veel gevallen toch makkelijker gehad dan homoseksuele mannen.
Die hele letterbrei was volgens de bureauredactrice van Hokken en Stokken in Rusland verboden en als gevolg daarvan voelde ze zich geroepen om haar kijkbuiskinderen te vrijwaren van zelfs maar het noemen van het woord Rusland, alleen bij grote uitzondering als er over de ‘gewelddadig agressieve invasie’ van Oekraïne gesproken werd.
Wat waren de veel talrijkere invasies van de VS dan? Vredesmissies? Ja, in ieder geval wel als we zelf meevochten in NAVO-verband. Zo hadden we o.a. de vredesmissies in Irak, Afghanistan en Libië mee mogen maken en dat is slechts een kleine greep uit de vele oorlogen sinds Korea.
Er waren twee redenen waarom Bork zich zo druk kon maken over dit soort zaken.
Ten eerste had hij nogal wat van de wereld gezien en zo wist hij dondersgoed dat je veiliger was als homo in Rusland dan bijvoorbeeld in Oekraïne. Het laatste land had weliswaar geen wet tegen het propageren van homoseksualiteit, maar de politie trad daar niet op als een aantal buurtbewoners een paar mensen die ze van homoseksualiteit verdachten aan een boom bond om hen te vernederen, te bespuwen en uit te schelden.
Bork kende Oekraïne dusdanig goed dat hij nooit had begrepen waarom dat land in godsnaam deel uit zou moeten maken van de Europese Unie. De cultuur daar, die vooral op corruptie gebaseerd was, sloot in het geheel niet aan bij de grondbeginselen van de EU. Niet dat wij zo braaf zijn, maar onze corruptie wil nog wel eens door de mand vallen en voor het gerecht komen. In Oekraïne ontslaat men een paar sleutelfiguren en daarmee is de kous afgedaan. Het resultaat is dan dat er alleen maar meer geld te verdelen valt.
Soms leek het Bork alsof Oekraïne zich minder goed van het gedachtegoed van de Sovjet-Unie had weten te bevrijden dan Rusland zelf, dat inmiddels al decennialang een vrijemarkteconomie was geworden en worstelde met een democratisch systeem sinds het doorgeslagen anarchisme dat de perestrojka met onze hulp bewerkstelligd had.
Bovendien dacht Bork niet in landen, maar in bevolkingen. Hij schaamde zich kapot voor oud-minister-president Rutte en misschien nog wel meer sinds de man in slecht Engels de NAVO aanvoerde, maar kon je daar de hele Nederlandse bevolking voor verantwoordelijk stellen? Of de gemiddelde Amerikaan voor het gedrag van Trump?
Daar kwam nog iets bij en dat was dat Bork niet zo heel lang na de Tweede Wereldoorlog geboren was en geen grootouders en geen ooms meer had. Zijn moeder had die oorlog ternauwernood overleefd. Niet door zoiets als een Holocaust, maar door ordinaire bommen die gegooid werden door geallieerden, die kennelijk niet zo’n probleem hadden met burgerslachtoffers, iets wat tot op de dag van vandaag niet zo veel veranderd is.
Als het om Rusland ging, kon hij het niet zo vinden met z’n landgenoten en dat verhaal was vele malen interessanter dan zijn geraas over zijn ergernis over de propagandaoorlog die nu zowel in het Westen als in het Oosten woedde.