Bork was nog niet echt wakker toen een sleutel in de voordeur gestoken werd en even dacht hij dat er ingebroken werd, maar meteen daarna herinnerde hij zich hoe hij de dag ervoor iets gedaan had wat hij gezworen had nooit meer te doen: hij had de set reservesleutels aan Cornelia gegeven en hij luisterde nu hoe ze wat spullen in de keuken neerzette, misschien wat boodschappen, en minuten later stond zij naast zijn bed met de blik van iemand die vol enthousiasme aan een nieuwe dag begon.
Bork kreunde en zij gaf hem een kus op zijn voorhoofd. Als een geroutineerde verpleegkundige trok ze vervolgens de gordijnen van zijn slaapkamer open en ze was alweer op weg om koffie te maken. En roerei, nam hij aan. Hij was alweer vergeten dat hij de vorige avond na de nodige whisky’s veel te uitgebreid was ingegaan op de genoegens van een niet te hard en niet te zacht gekookt ei.
Hij hing voorzichtig zijn benen over de rand van het bed en hoorde een droge knak, die gepaard ging met een korte pijnscheut, en daarna lukte het hem om zonder enige problemen rechtop te staan. Lopen was ook geen probleem meer. In ieder geval, zo leek het. Zijn eerste gedachte was om zijn nieuwe verpleegkundige annex assistente te melden dat zij niet meer nodig was, maar dat deed hij om een voor hem op dat moment nog onduidelijke reden toch maar niet. Hij pakte zijn telefoon van tafel en haalde die van de vliegtuigstand af en hoorde de piepjes van binnenkomende berichten, maar hij wachtte nog even met reageren en luisterde naar hoe Cornelia bezig was in zijn keuken.
Hij moest toegeven dat hij dat toch wel een prettig gehoor vond. Zo goed als hij geleerd had voor zichzelf te zorgen, zo prettig vond hij het dat hij dat nu even niet hoefde te doen. Hij herinnerde zich hoe hij als kind altijd kon genieten als er weer eens een epidemie uitbrak en hij thuis mocht blijven van school. Niet dat hij een hekel had aan naar school gaan, eerder had hij een hekel aan de regelmaat van dingen die elke dag hetzelfde waren.
In de laatste jaren dat hij alleen had geleefd was er weliswaar enige rust en continuïteit in zijn leven ontstaan, maar tegelijkertijd waren de dagen, op de fotografie na, eigenlijk volgens een vast ritueel verlopen en nu vond hij het eigenlijk wel spannend dat hij geen enkel idee had hoe deze eerste dag met Cornelia zou verlopen. Even overviel hem de angst dat ze allerlei dingen zou veranderen. Niet dat ze meubels zou gaan verplaatsen, maar dat hij opeens de suikerpot niet meer wist te vinden.
Een tochtje naar het toilet leerde hem dat hij weliswaar rechtop kon lopen, maar dat langzaam achteroverzakken op de toiletpot nog niet echt lukte. In plaats daarvan plofte hij op het porselein neer, zonder dat het hem zoals gebruikelijk lukte om in één en dezelfde beweging de bril te laten zakken. De coördinatie in de spieren van het onderste deel van zijn rug was nog uitermate beperkt, zij het niet goeddeels afwezig. Hij waste zijn handen en liep terug naar de kamer.
Wat hij niet goed had gezien toen ze zijn slaapkamer was komen binnenvallen, omdat hij ‘s ochtends enige tijd nodig had voordat hij scherp kon zien, was dat ze er opgewekt, maar bovenal betoverend mooi uitzag. Misschien nog wel belangrijker was dat er een gekookt ei in plaats van roerei op tafel stond. Het ei bleek iets te hard te zijn, maar hij genoot van het gebaar. Een ei koken was immers niet eens zo eenvoudig, dat zou elke chef-kok toe moeten geven.
‘Prima eitje,’ zei Bork, die in elke andere situatie ook nog wel even vermeld zou hebben dat het wat aan de harde kant was, maar nu even niet. Misschien was het niet eens zo’n onverstandige beslissing geweest om haar toegang tot zijn huis te verschaffen. Tevreden keek hij naar haar. Een gewone doordeweekse dag had aanzienlijk beroerder kunnen beginnen.
‘Wat is de agenda voor vandaag?’ vroeg Cornelia.
‘Ach ja, daar zeg je wat. Voorlopig zit ik me nog even aan jou te vergapen. Je ziet er prachtig uit, maar normaal zou ik nu eerst de berichten op de telefoon bekijken en daarna de mail ophalen.’
Cornelia pakte de telefoon. ‘Toegangscode?’
‘Vier keer een,’ zei Bork, niet zonder schaamte.
Ze belde kennelijk eerst de voicemail en dat verbaasde Bork, want het gebeurde al jaren bijna niet meer dat mensen iets inspraken, meestal gebruikte men daarvoor een messenger-app. Het bericht leek een eeuwigheid te duren en het gezicht van Cornelia veranderde langzaamaan van verrassing naar verbijstering, totdat ze in lachen uitbarstte en de telefoon op tafel legde, nu op de speaker, en ze drukte tot driemaal toe de herhaaltoets in.
Het moest Sergej zijn, maar dan wel in een voor Bork onbekende staat. Zo op het eerste gehoor was wat hij zei een mengsel van een paar Duitse woorden, wat Engels en wat Russisch.
‘Wat haal jij daaruit?’ vroeg Cornelia.
‘Als ik het goed hoor zit hij in Wenen en verlangt hij naar Wiener Sängerknaben, maar dat kan ik onmogelijk goed verstaan hebben.’
‘Nee hoor, dat Wiener Sängerknaben haal ik er ook uit en ook nog het woord spacecake, maar dan op zijn Russisch uitgesproken, en ook nog wat in dezelfde taal over vergissende dromen, maar verder is het voor mij totaal niet te verstaan. Wat heeft die man met Wiener Sängerknaben? Onwaarschijnlijk dat het over muziek gaat, tenminste dat kan ik me niet voorstellen. Russen hebben wel iets met zangkoren, maar je zei gisteren nog dat hij van Depeche Mode hield.’
‘Kan het zijn dat je vertaling vergissende dromen ook foute of verboden dromen kan betekenen?’
‘Ja, probleemloos.’
Bork dacht na en hij herinnerde zich hoe hij in het begin al gedacht had dat Sergej gay was en die Wiener Sängerknaben waren wel een te duidelijke verwijzing naar jonge jongens om over muziek te gaan.
‘Ik denk dat Sergej het even heel moeilijk had, iets te veel spacecake had gegeten en verboden dromen kreeg over jonge jongens. Ik denk dat hij even naar mij toe uit de kast is gekomen, iets wat ik eigenlijk al tijden verwachtte. Laten we maar hopen dat de Wiener Sängerknaben een metafoor zijn voor jongens die weliswaar jong zijn, maar ook weer niet zo jong als die jongetjes van het koor dat hij noemt. Waarschijnlijk zocht hij gewoon naar woorden en stonden die toevallig op een folder die voor zijn neus lag.’
‘Bizar,’ zei Cornelia.
Voordat ze verder hadden kunnen spreken of de opname nog eens opnieuw hadden kunnen beluisteren om meer te ontcijferen, ging de telefoon weer.
Het was Gesher, een Israëlisch kantoor van tolken en vertalers, een service die Sergej wel vaker gebruikte om afspraken en berichten door te geven, maar meestal werkten die via een berichtenapp. Nu kreeg hij een vrouw aan de telefoon die in smetteloos Engels meldde dat Alexander zijn afspraak vier dagen wou verzetten.
Dat was geen enkel probleem, daar hoefde Bork niet voor in zijn agenda te kijken.
‘En dan is er nog iets,’ zei de vrouw. ‘Onze klant bevindt zich momenteel in Wenen voor zaken en hij heeft daar per ongeluk iets verkeerds gegeten, is erg ziek geworden en hij weet niet meer zeker of hij uw telefoon heeft ingesproken, maar hij verzoekt u vriendelijk dit onsamenhangende bericht te negeren en te wissen.’
‘Will do,’ zei Bork, hing op en lachte. ‘Niet te geloven, we hadden dat bericht samen prima ontcijferd! Hoe dan ook, hij komt wat later en dat komt me eigenlijk prima uit.’
‘Begint elke dag hier zo spectaculair?’ vroeg Cornelia.
‘Nee, nooit, eigenlijk. Het is best een saaie boel hier. Vaak niet in de ogen van anderen, maar wel in de mijne.’
‘En nu de mail van de website?’
‘Ja,’ zei Bork, ‘misschien moet ik jou maar even uitleggen hoe dat werkt, want als je me toch wilt komen assisteren, is dat wel de taak waar ik het liefst van af ben. Veel is sowieso in het Engels en het is ook niet de bedoeling dat je hier een soort hulp in de huishouding wordt.’
Hij gaf haar het wachtwoord van de pc en wees de mailknop aan.
‘Vanmiddag hebben we toch ook nog fotografie?’ vroeg Cornelia, voordat ze aan de slag ging.
‘Ja, verdomd, en weer yoghurt. Ik had het alweer verdrongen.’
Bork zat meer te denken aan het schoonmaken van de apparatuur, iets waar hij ook liever niet aan begon uit angst dat de schade groter was dan hij vermoedde.
‘Ik heb een dragqueen voor je,’ riep Cornelia vanachter de computer. ‘Ene Titty BangBang! Ken je die?’
‘Ja,’ zei Bork, ‘maar die valt nog liever dood dan iets te betalen.’
‘Hoeveel had je in gedachten dan?’
‘Minstens 300 en maximaal 10 door mij geselecteerde foto’s. Geen inspraak bij de selectie.’
Het was even stil, daarna hoorde hij met tussenpozen toetsenaanslagen.
‘Geregeld!’ riep Cornelia triomfantelijk.
Bork was niet snel verbaasd te krijgen, maar een dragqueen die geld uitgaf aan iets anders dan pruiken, dat had hij nog niet eerder meegemaakt en hij had waarschijnlijk meer drags gefotografeerd dan welke andere fotograaf in Amsterdam ook. Hij was tegelijkertijd ook een beetje geïrriteerd. Zou hij dan toch de enige kracht zijn die het succes van zijn werk in de weg zat, zoals hij wel eens uit ballorigheid in een interview had gezegd? Hij keek opeens met heel andere ogen naar het idee van een assistente.
‘Dat ging echt heel makkelijk,’ zei Cornelia.
‘Ja, ik heb altijd al gezegd dat gays als de dood zijn voor vrouwen,’ bromde hij voor zich uit, maar hij was best trots op zijn nieuwe assistente.