In de middag namen ze de door Bork beloofde schoendoos door met foto’s van hem als female performer, wat toen nog travestie heette en later drag. Cornelia keek naar de foto’s en met tussenpozen naar zijn gezicht, alsof ze naarstig zocht naar overeenkomsten, maar die waren er eigenlijk niet. De meeste foto’s waren immers van een halve eeuw geleden.
‘Ik kon niet zingen,’ zei Bork, ‘en dit was zo’n ouderwetse aangelegenheid waar je zelf moest kunnen zingen onder begeleiding van een pianist. Veel later pas kwam het lipsyncen in de mode. Mijn eerste optreden maakte deel uit van een wedstrijd waar het voor toen astronomische bedrag van honderd gulden te winnen was en dat was aanvankelijk meer inspiratie dan de ervaring van een optreden in vrouwenkleren op zich. De enige ervaring die ik had, was dat ik een avond “bitterballendame” was geweest op een feestje van vrienden. Omdat ik niet kon zingen, koos ik voor de nummers van Marlene Dietrich, want die kon ook niet zingen, al zullen haar hardcore fans dat uiteraard bestrijden.’
‘Maar wat voor zwarte pruik droeg je daar?’ vroeg Cornelia. ‘En eigenlijk zie ik weinig extravagante make-up. Alleen je wimpers zijn nogal overdreven aangezet.’
Bork grijnsde. ‘Dat, mijn lieve Cornelia, was geen pruik, dat was mijn echte haar dat ik lang droeg en voor die gelegenheden toupeerde zodat ik een vrouwelijker kapsel kon creëren. Ik had veel haar in die tijd. Dat ik nu niet kaal ben, ligt vooral aan die hoeveelheid haar. Ik ben minstens de helft van dat haar in de loop der jaren kwijtgeraakt, maar er is genoeg overgebleven om mijn schedel te bedekken. Het klopt ook dat ik geen make-up droeg, behalve dat ik mijn wimpers aangezet had met Mary Quant-mascara. Ik werd in winkels toch altijd al aangesproken als juffrouw, dus het omtoveren van jongen naar meisje was een kleine ingreep.’
Cornelia tuurde weer bijna ongemakkelijk lang naar zijn gezicht. ‘Stik,’ zei ze uiteindelijk, ‘je hebt nog steeds behoorlijk lange wimpers. Dat is me nooit zo opgevallen, maar wat deed je dan met je baard, schoor je die vlak voor het optreden nog even extra?’
Bork lachte. ‘Nee, ik ben een van die mensen die pas na de veertig baardgroei kreeg. Daarom loop ik nu nog door de wereld met een vlassig baardje. Niet omdat ik te lui ben om me te scheren, maar omdat ik nog steeds niet over de verwondering heen ben dat die baardgroei uiteindelijk toch is gekomen. Dat was echt een handicap in mijn jeugd. De mode was mannen met snorren en baarden en ik liep daartussen met mijn haarloze gezicht. Mannen die optredens deden zoals ik waren daar jaloers op, maar ik vond het een niet geringe handicap.’
‘Om dat gevoel geen echte volledige man te zijn nog eens extra te benadrukken, woonde ik ook nog eens op een studentenkamer van vier bij vijf meter samen met twee lesbiennes die de godganse dag ruzie met elkaar hadden. Sommige heteromannen vonden mijn leefsituatie nogal opwindend, maar ik kan je verzekeren dat het allesbehalve prettig was. De ene lesbienne was een vriendin van school die ik nog min of meer terzijde had gestaan bij haar coming-out.’
‘Dat begrijp ik niet,’ zei Cornelia, ‘maar hoe kun je als man een vrouw terzijde staan bij haar coming-out?’
‘Aanvankelijk heel simpel, omdat ze het mij als eerste vertelde dat ze lesbisch was. Natuurlijk raadde ik haar aan vooral haar ouders in te lichten voordat die er via via achter kwamen en die reageerden door haar een jaar naar Zwitserland te sturen, waar ze wel van haar rare ideeën af zou worden geholpen. Een van de minst gunstige reacties denkbaar in zo’n situatie. Haar familie woonde bij ons om de hoek en dat betekende in die tijd dat we automatisch over dezelfde huisarts beschikten en dat was een progressieve man en die heb ik benaderd om contact op te nemen met haar ouders. Dat werd een moeilijk gesprek, maar ze hoefde niet meer naar Zwitserland.’
‘Maar hoe leefden jullie dan? Een kamer van vier bij vijf meter, daar kun je toch niet op een gezonde manier met drie mensen wonen? Dat is toch onmogelijk?’
‘Nou ja, aanvankelijk waren het alleen Marja, mijn vriendin van school, en ik. En mijn beste vriend Vincent had een losvaste relatie met een meisje dat Alize heette. Zij had, als je het mij vraagt, grote problemen. Zij omschreef zichzelf als “timmervrouw”, maar ik heb haar nooit aan het werk gezien met hamer en spijkers. Ze zat op een opleiding geneeskunde waar ze al een vol jaar geen colleges meer volgde. Voor Vincent had ik ook zeer kortstondig iets met haar gehad, maar tijdens de vriendschap met Vincent, die helemaal épris van haar was, meldde ze iedereen dat ze lesbisch was en ik heb Marja en Alize aan elkaar voorgesteld en zo eindigden we uiteindelijk op die ene kamer.’
‘Maar waar sliep je dan?’ vroeg Cornelia, die het verhaal duidelijk bizar, maar ook een beetje grappig vond.
‘We hadden een ruim uitgevallen tweepersoonsbed en we hebben veel verschillende indelingen geprobeerd, maar uiteindelijk eindigde ik in het midden en links van mij Alize en rechts van mij Marja.’
‘Maar wat deed je dan als ze seks hadden?’
‘Dan schoof ik een plek op naar de rand en als het vroeger op de dag was, ging ik een blokje om. Maar ik denk wel eens dat ik daardoor later in mijn leven geen pornoscènes met twee vrouwen kon zien.’
Cornelia schaterde van het lachen. ‘Wat een ongelooflijk vreemd leven heb jij gehad, maar wat gebeurde er dan toen je mij met het exhibitionistje zag in de studio?’
‘Toen werd ik op pijnlijke wijze geconfronteerd met mijn allerdiepste trauma’s,’ zei Bork, die nu op zijn beurt in lachen uitbarstte.
‘Nee, even serieus, ik wil het echt weten,’ zei Cornelia.
‘Dat vond ik niet onprettig.’
‘Niet onprettig?!’ zei Cornelia, terwijl ze hem aan zijn overhemd naar haar toetrok. ‘Niet onprettig? Ik lag daar de show van mijn leven te geven en jij weet niets beters te zeggen dan niet onprettig?’
‘Oké, opwindend dan.’
‘Zie je wel. Viespeuk die je bent. Ik dacht even dat je echt 100% gay was toen je niet onprettig zei. Was dat even schrikken… Ik ben nu duidelijk aan een borrel toe.’
‘Maar ik heb nog zoveel leuke foto’s om je te laten zien van latere optredens,’ zei Bork.
‘Die moet je dan nog maar even bewaren voor een volgende keer, anders krijg ik last van verwerkingsachterstand.’
Ze liep naar de tafel en schonk hen beiden een Glenfiddich in. Dat was een beetje een ritueel geworden, maar het verbaasde hem dat ze niet gewoon de Famous Grouse had gekozen voor alledaags gebruik. Er viel niets te vieren. In ieder geval niet voor zover Bork wist.
‘Ik heb gewoon even een stevige borrel nodig nu,’ zei Cornelia, die zijn verbaasde blik zag, en daarna zat ze hem zwijgend op te nemen, niet verwijtend, maar heel neutraal, terwijl er duidelijk allerlei vragen door haar hoofd spookten. Zo goed kende hij haar inmiddels wel.
Na een lange stilte zei ze: ‘Had je eigenlijk seks met die twee?’
‘Nee.’
Cornelia dacht na. ‘Kijk, dit zijn nu precies de antwoorden van mannen die ik nooit vertrouw.’
Bork lachte. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je enige jaloezie voelt over iets wat een halve eeuw geleden gebeurd is?’
‘Nee, maar kijk nu eens kritisch naar je eigen verhaal. Jij ligt met twee vrouwen in bed. Jullie zijn jong en gezond, maar er gebeurt niets. Weet je zeker dat je niet 100% gay bent?’
Bork haalde even diep adem, want hij begon zich toch licht te ergeren. ‘Misschien was ik hetero genoeg om enige gevoelens van seksueel verlangen te voelen, maar ook gay genoeg om te realiseren dat lesbiennes geen behoefte hebben aan seks met een man.’
‘Waarom denk ik toch steeds dat dit niet het complete verhaal is?’ zei Cornelia.
‘Oké, dat begrijp ik. Er ging wel eens iets mis…’
‘Dus jullie hadden wél seks?’
‘Rustig nou even,’ zei Bork. ‘Ik probeer je van meer informatie te voorzien. Alize maakte wel eens bewegingen in haar slaap en kroop dan tegen me aan. Dan werd Marja terstond wakker, die had daar een soort ingebouwde intuïtie voor, en die sleepte dan Alize aan haar haren uit bed en dan volgde er een ruzie totdat de zon weer opging en ik naar mijn werk ging en zij uitgeput in elkaars armen in slaap vielen. Meer informatie kan ik je niet geven. Ja, misschien ben ik helemaal in het begin wel eens opgewonden geworden van de hele situatie, maar dan had ik nog altijd twee handen om dat voor mezelf op te lossen. Maar wie wel eens van dichtbij getuige is geweest van een slaande ruzie tussen twee lesbiennes, kijkt voortaan wel uit.’
‘Dat laatste geloof ik graag,’ zei Cornelia. ‘De rest van het verhaal doet me denken dat je toch net iets meer gay bent dan je zelf denkt.’
‘Iets dergelijks zou ik ook over jou kunnen zeggen, na je actie met het exhibitionistje op het matrasje in de studio.’
‘Touché,’ zei Cornelia en daarmee was hun eerste verbale schermutseling tot een einde gekomen. Ze zou verder niet meer terugkomen op die anekdote uit het leven van Bork, maar hij voelde wel dat ze meer bevestiging ging zoeken of hij haar wel aantrekkelijk vond.