Het was zover. Die laatste WAM-fotosessie met Cornelia ging plaatsvinden. Zij had liever in de middag gewerkt, maar Bork wist haar over te halen ‘s avonds te poseren. Zo werkte hij nu eenmaal het liefst. Zoveel mogelijk lichten in huis uit en alleen nog het instellicht van de studioapparatuur. Alle aandacht concentreerde zich dan automatisch op wat er gefotografeerd ging worden. In de verte was het een beetje de sensatie van een zoeker bij buiten fotograferen. Alles om hem heen verdween dan en hij ‘woonde’ slechts nog in de kleine rechthoekige zoeker.
De pakken yoghurt stonden op een radiator van de centrale verwarming klaar en hij vergaapde zich aan het lichaam van Cornelia, die met een handdoek voor haar bovenlijf stond te wachten. Zelf stond hij in het donker, buiten de cirkel van licht, en hij bewonderde haar rug en de perfecte welving van haar billen. Vanuit haar cirkel van licht kon zij hem amper zien en Bork nam de tijd om de poses die hij al dagen in gedachten had nog eens door te nemen. Voor hem waren dat de meest intieme momenten in het leven, meer nog dan de eenwording die in seks besloten lag.
Soms verraadde visueel afstand nemen van een model, door vanaf een afstand naar haar te kijken, zo ontzettend veel wat tijdens de regie en het fotograferen zomaar kon verdwijnen. Hij zag hoe haar vingers zich dieper in de handdoek klauwden, een teken van concentratie, onzekerheid misschien. Die kleine intimiteiten zouden in de fotografie later goeddeels verdwijnen, omdat het model, in dit geval Cornelia, niet alleen meer met haar eigen gedachten bezig was, maar anticipeerde op de fotograaf met zijn regieaanwijzingen. Deze momenten kwamen daar niet in voor, maar als ze indrukwekkend genoeg waren bleven ze de fotograaf eeuwig bij, niet als foto maar als herinnering. Precies dat waren de momenten die van hem waren.
Later bij het daadwerkelijke fotograferen ontstonden de beelden die uiteindelijk van iedereen waren, nou ja, in ieder geval dienden ze een beduidend groter publiek dan Bork alleen. Maar hij had de tijd genomen om haar gedetailleerd uit te leggen hoe hij werkte en zij wist dat zijn ogen nu over haar lichaam dwaalden om composities te zoeken. Ze was een vriendin geworden en hij hoefde niet bang te zijn dat er plots een stemmetje zou weerklinken dat zou informeren of ze ‘nu eindelijk eens konden beginnen’. In die zin was deze situatie luxer dan elke andere fotosessie, maar tegelijkertijd ook zwaarder omdat hij juist voor haar op zijn best wilde zijn.
Eerst dacht hij dat de handdoek moest verdwijnen, maar hoe meer hij keek, des te duidelijker werd dat hij de handdoek mee wilde nemen in de compositie. Het zou wat extra yoghurt vragen om die als iets soliders dan badstof in beeld te brengen, maar er was yoghurt genoeg in huis. Hij deed een paar stappen in de cirkel van licht, kuste haar wang en zei dat ze de handdoek vast moest houden en vooral niet moest bewegen. Hij begon met het verzadigen van de handdoek met yoghurt, wat inderdaad nogal wat vloeistof vroeg. Hij vroeg haar om haar hoofd iets naar achteren te bewegen en begon te gieten. Ze opende haar mond en speelde met haar tong met de yoghurt en hij ging achter de camera staan om te fotograferen. Eigenlijk had hij iemand nodig die de yoghurt door zou blijven gieten, maar Cornelia leek precies aan te voelen waar hij naartoe wilde en pakte het pak yoghurt en bleef met het pak buiten beeld doorgieten, wat spectaculaire, ietwat abstracte portretten opleverde.
Daarna richtte hij zich op haar rug, die veel gespierder was dan hij zich herinnerde, maar het kon ook zijn dat zij bewust haar spieren aanspande. Traag droop de dikke vloeistof via haar rug omlaag in rechte stromen die zich op de rondingen vertakten. Hij gaf aan dat er niet te veel yoghurt gegoten moest worden, zodat de huid van haar billen niet geheel bedekt werd en de rondingen juist geaccentueerd werden.
Een uur later, na nog tientallen andere poses geprobeerd te hebben, vond hij het genoeg en hij ging in zijn fauteuil zitten om op de achterkant van de camera naar de foto’s te kijken, terwijl Cornelia onder de douche ging. Meer dan hij nu uit het onderwerp WAM gehaald had, zou er naar zijn gevoel nooit meer uitkomen. Hij zag minstens vier opnamen die de serie voor Sergej zouden completeren.
Hij zag vele malen meer foto’s die hij nooit zou willen delen met wie dan ook. Niet omdat ze pornografisch waren en ook niet omdat ze de intimiteit tussen model en fotograaf toonden. Dat was weliswaar zonder meer zo, maar intimiteit werd amper geregistreerd door mensen die naar fotografie keken, die zochten juist naar perfecte composities voor hun minimalistische interieurs en volgens Bork was het minimalisme de grootste vijand van romantiek en sentiment. Hoe moest je in een vrijwel leeg interieur je partner vertellen dat je van haar hield met de echo van kale muren erachteraan? Dat klonk gewoon niet.
Dat hij van Cornelia hield, dat was op dit moment wel duidelijk. Ze hadden samen een bijna woordeloze choreografie uitgevoerd die beelden had opgeleverd die eenvoudigweg niet in een studio gemaakt konden worden als er geen diepe verbintenis had bestaan. Dat klonk sentimenteel, maar er zat een onweerlegbare waarheid in. Hij wist ook dat zo’n fotografische versmelting van model en fotograaf meestal maar een incidentele of zelfs eenmalige aangelegenheid was. Daarna had de fotograaf ook echt elke centimeter van het lichaam van zijn partner zo grondig verkend dat een volgende poging niet diezelfde spanning had, dan was het mysterie deels verdwenen en moest hij vechten om iets beters te maken, wat zelden lukte omdat de magie zich van de studiovloer naar hun relatie had verplaatst. De beelden waren een onderdeel van de liefde geworden en liefde absorbeert, maar laat zich niet op commando afroepen.
Natuurlijk waren er fotografen die een leven lang hun partner gefotografeerd hadden, maar de beste beelden ontstonden toch tijdens het proces van verliefd worden en liefde was weliswaar ook een goede bron voor inspiratie, maar de Sturm und Drang was dan gekanaliseerd. De ontdekking had meer dan de helft van haar kracht verloren. Fotografie leunde nu eenmaal sterk op ontdekking, al zou zeker niet iedereen het daarmee eens zijn, maar voor Bork was dat een gegeven.
Portretten, die kon je eeuwig opnieuw blijven maken omdat de menselijke geest nu eenmaal voortdurend in beweging was en je eindeloze, nieuwe expressies kon ontdekken die stuk voor stuk een ander fragment van iemands persoonlijkheid etaleerden, maar de meer monumentale fotografie van een vrouw die ook nog eens goeddeels bedekt was met een stroperige witte vloeistof, daarvoor moesten ontdekking en intimiteit in onverdunde vorm samenkomen. De nieuwe serie was voor de kijker niet beter of ingrijpender dan de eerste serie die hij van haar gemaakt had, maar er zat wel een verscholen lading in, die niet herkend zou worden door ernaar te kijken, maar door te pogen te voelen wat er gebeurd was, maar dat was wel een hele zware belasting voor de gemiddelde kijker.
Hij had de beelden minstens twee keer doorgenomen toen Cornelia, slechts gekleed in een hemdje, uit de badkamer kwam en hij wilde haar de foto’s laten zien, maar zij pakte hem bij de hand en leidde hem naar de slaapkamer. Hij wilde de camera niet meenemen, maar zij gebaarde hem dat die mee moest. Ze kleedde hem uit en hij liet zich achteroverzakken in bed.
Weer deed hij een poging om haar de foto’s te laten bekijken, maar zij wilde dat hij dat zelf deed. ‘Blijf kijken,’ zei ze, ‘blijf zo lang kijken tot je ze nooit meer kunt vergeten.’
Terwijl Bork opnieuw naar de beelden keek, voelde hij hoe haar hoofd omlaagschoof over zijn bovenlijf en uiteindelijk haar mond zijn lid omsloot. Het duurde niet lang of Bork kwam klaar en viel in een oeroude mannelijke traditie in slaap.
Cornelia pakte de camera uit zijn hand zodat hij die niet van het bed zou laten vallen en ging op haar rug liggen en bekeek de reeks foto’s. Voor haar was het een volledig andere gewaarwording. Voor haar was yoghurt een fetisj, dus een gevoel, waarbij Borks composities onbelangrijk waren. Voor haar ging het om huid, om de sensatie en de lichte stroperigheid van yoghurt. Dat was iets tactiels, niet iets visueels. Wat ze gedaan had, dat was voor hem geweest, met misschien wel meer inzet dan ze ooit eerder in een fotosessie had opgebracht. Ze keek naar de slapende, zacht snurkende man naast haar, die nog steeds een voldane blik om zijn lippen leek te hebben en realiseerde zich hoezeer hij gevangen zat in een wereld van beelden.
Ze had het zo vaak eerder gezien, een fotograaf die probeerde het leven in schoonheid samen te vatten zonder het een moment echt te kunnen beleven. Ze zag hem als een eenzame man, die zelfs door haar niet uit zijn eigen labyrint van visuele definities te trekken was. De foto’s waren prachtig, zonder meer, beoordeelde ze nadat zij ze stuk voor stuk bekeken had, maar ze waren ontdaan van de seksuele honger die de basis van elke fetisj was.
Ze wist inmiddels hoe ze de camera van Bork in stille modus kon zetten en maakte een paar foto’s van hem terwijl hij daar lag te snurken, stond op en liep naar de studio om de camera daar op zijn vaste plaats te leggen zodat hij hem morgen zonder problemen zou vinden.
Stiekem had ze gehoopt dat hij wakker was geworden toen zij weer in het bed stapte, maar de voldane fotograaf sliep door en zij lag op haar rug naar het plafond te staren en ze telde de kleine vlekjes op het plafond, stak vervolgens twee vingers in haar mond, begon te masturberen en verbeeldde zich hoe diezelfde fotosessie veel wilder en gepassioneerder had kunnen verlopen.