Hoewel er een vaag besef leefde bij de foute jongeman dat hij behoorlijk manipulatief bezig was geweest, werd dat tenietgedaan door wat hij in de levens van anderen en niet in de laatste plaats het zijne had kunnen bewerkstelligen.
Jorritsma complimenteerde hem ermee dat hij voor een jonge manager zo doortastend had opgetreden door langzaam maar gestaag de Cordoza Holding te zuiveren van elementen die weliswaar naar de letter van de wet legaal waren, maar toch hier en daar de wenkbrauwen deden optrekken. Waar dat hier en daar precies was, werd verder niet gedefinieerd, maar de foute jongeman gokte erop dat er vooral geen onnodige aandacht gericht mocht worden op projecten waar mensen weliswaar geen moreel oordeel over hadden, maar waarbij het zaak was geen onnodige aandacht van de fiscus te trekken.
Hij toverde de PollyWop Club op papier om in een parenclub, wat qua vergunningen gunstiger was, trok een bekende seks- en lifestylegoeroe van televisie aan en verkocht het geheel na een grondige verbouwing door aan een groep Israëlische investeerders met een niet geringe winst, waardoor hij de aan de grond geraakte Jeanette niet alleen aan de nieuwe eigenaren kon voorstellen als een betrouwbare hostess, maar haar ook nog eens enkele tienduizenden guldens in de hand kon drukken zonder daar zelf een cent armer van te worden.
Het voelde alsof alles waar hij zich mee bemoeide meteen een socialer karakter kreeg.
De club in Maastricht had ook al langer zelfstandiger willen worden, dus hij wist een bijzonder lucratieve overdracht te regelen, waardoor Djippie vele malen meer geld voor haar onderneming kreeg dan ze voor mogelijk had gehouden. Dat ze daar immens blij en opgetogen over was, kon haast niet aan het geld gelegen hebben, want daarvoor was het bedrag in het grote geheel verwaarloosbaar. Waarschijnlijker was dat hij haar leven gewoon meer focus had gegeven.
De tandem Djippie/Sonja floreerde als nooit tevoren. De beste meiden van de PollyWop Club vonden emplooi bij de club in Amsterdam-Noord en die hadden vaak nog nooit meegemaakt hoe het was om voor een legale club te werken. Aanvankelijk vonden ze het minder makkelijk om buiten de club om geld voor zichzelf te regelen, maar dat werd ruim gecompenseerd door een veilige werkomgeving en beduidend meer klanten dan bij hun eerdere werkgever.
En Djippie? Kritische buitenstaanders zouden kunnen denken dat de foute jongeman haar in een veilig hoekje van haar eigen onderneming had geduwd, waar ze weinig kwaad kon aanrichten en zijn macht liet groeien, maar ook zij liep aanzienlijk gelukkiger door het bestaan, niet in de laatste plaats omdat hij haar steeds vaker de ruimte gaf om haar favoriete en onverzadigbare alter ego Estella op hem los te laten. Zijn seksuele voorkeur was het beslist niet, maar een terugkerende uitputtingsslag in bed, zo oordeelde hij, was goed voor zijn conditie, want sinds zijn schooltijd had hij niet meer aan sport gedaan.
Junkieleed dreigde een vergeten film te worden als die niet langs de internationale filmfestivals zou gaan, dus hij besloot die kruistocht zelf te financieren uit zijn gestaag groeiende vermogen, dat steeds dwingender om belastingaftrekbare posten begon te vragen.
Hij belastte Deisha met de taak om Anja klaar te stomen voor een nieuw en definitief contract en dat lukte zonder enige problemen, want een paar weken thuiszitten zonder enige aandacht van de pers had van Anja een bijzonder meegaande jonge vrouw gemaakt. Niet zonder enig venijn liet hij de taak om een nieuw contract met Anja uit te onderhandelen over aan Jorritsma.
Pim en Arend kwamen regelmatig met nieuwe plannen voor films bij hem, maar de oude vriendschap was er niet echt meer, want hun jongste medewerker was opeens hun producent geworden, die niet zomaar blind ja zei op al hun plannen. Maar uiteindelijk ging hij toch akkoord met de synopsis voor een script over tien dagen uit het leven van de oude Markies de Sade in Charenton. Niet omdat hij enig commercieel heil zag in die film, maar hij had in de onroerendgoedportefeuille een leegstaande orthopedische kliniek gevonden, vlak over de grens met België, en dat betekende dat de film geheel gedraaid kon worden op één enkele locatie, wat de kosten enorm drukte, zeker als de crew intrek zou nemen in een van de minder bruikbare vleugels van de kliniek. Daardoor kwam er ook geld vrij om zowel Arend als geluidsman Henk met state-of-the-artapparatuur te laten werken, waarmee een deel van de tekortkomingen van Junkieleed ondervangen werd.
Met al die doortastende beslissingen ontstond zoveel rust dat hij en Djippie vaker dan voorheen rustige en gezellige avonden in zijn woning doorbrachten, zonder drama, ruzies of andere narigheid. Vaak zaten ze gewoon hand in hand zwijgend van de goudvissen te genieten in het telequarium. Hij vertelde korte anekdotes over zijn jeugd en zij over de hare.
Geen belangrijke bekentenissen, gewone anekdotes.
‘Het is gek dat ik in deze woning mijn hele jeugd heb doorgebracht,’ zei ze op een avond, toen de ijsboer door de straat was gekomen en ze allebei zaten te likken aan het grootste ijsje dat de man te bieden had.
‘Ik heb je eigenlijk nooit verteld waarom ik je toen in het Vondelpark gevraagd heb om de woning op te knappen.’
‘Je zag ertegenop omdat je moeder hier overleden was. Je kwam terug en zag dat de politie voor de deur stond en je begreep meteen wat er gebeurd was. Dat heb je me toch verteld?’
‘Ja, maar niet waarom ik zo zeker wist dat ze een overdosis had genomen.’
‘Hoezo?’ vroeg hij.
‘Nou, daarvoor moet je eigenlijk begrijpen hoe het is om te leven met een moeder die elke dag opnieuw om dope blijft zeuren. Geef me nog een kwartje, Djip. Geef me nog een halfje, Djip. Dat ging maar door en door, terwijl ik midden in die vers aanvaarde erfenis zat en over genoeg geld beschikte dat ook nog eens van een ex-man van haar afkomstig was, zonder dat ze ook maar een klein deel van het geld had gekregen. Haar gemanipuleer om dope van me te krijgen, die ze ook nog eens zelf niet meer kon scoren omdat ze daar te zwak voor was, ging maar door. Het was net de Chinese drup. Je hebt geen idee hoe junks kunnen manipuleren.’
Hij keek haar aan en streek met zijn hand langs haar wang. ‘Nee, misschien niet, want ik kom uit een ander gezin, maar ik weet alles over de Chinese drup.’
‘Dus op een dag was ik dat gekerm vanuit haar bed zat en toen heb ik via een contact van Sonja een wat grotere hoeveelheid gekocht, eigenlijk met de bedoeling haar daarna afgepaste hoeveelheden te geven. Ik kreeg een ons onversneden smack mee.’
‘Dat zal wat gekost hebben,’ zei hij.
‘Dat weet ik nu niet meer, maar wat ik nooit zal vergeten, is dat ik thuiskwam en zij weer begon te schelden, net nadat ik al die moeite had gedaan. Dus ik wierp het volle ons naar haar hoofd en stapte op de trein naar Maastricht. Daar aangekomen wist ik dat ik een grote fout had gemaakt, want ze kon geen maat houden.’
Hij knikte.
‘Dus toen ik de politie zag staan, wist ik wat er gebeurd was. Maar ik wist ook dat mijn vingerafdrukken en die van Sonja op de verpakking van die heroïne stonden, dus ik heb het op een rennen gezet en ik durfde niet meer terug te gaan. Achteraf behoorlijk naïef. Alsof de politie van Amsterdam een onderzoek zou instellen naar de zoveelste heroïnedode…’
‘Dus toen heb je mij maar gestuurd?’
Hij stond op voordat ze kon antwoorden en liep naar de keuken, waar hij de rest van zijn ijsje in de vuilnisbak gooide en zichzelf een longdrinkglas vol jenever inschonk.
‘Had ik dat niet moeten vertellen?’ vroeg ze wat onzeker.
‘Natuurlijk wel, lieverd,’ zei hij en ging naast haar zitten.