Omdat Bork klaar was met zijn WAM-serie kon Cornelia weer achter de pc om de studio vooruit te werken in de vaart der volkeren. Op dit moment twijfelde ze duidelijk aan iets, want hij hoorde het geknauw van haar kiezen op het potlood dat ze zelden gebruikte, maar wel altijd in haar hand hield.
‘Wat is er, lieverd?’ vroeg Bork.
‘Ja, ik weet het even niet. Een man met de login doll78 die zegt je werk te kennen en hij wil een fotosessie.’
Bork schoot overeind uit zijn stoel. ‘Doll78 zegt me niets, maar dat moet wel iets met dollification zijn!’
‘Dollification? Wat is dat?’
‘Je moet wel een beetje met je tijd meegaan, schat…’ zei Bork, die daarmee haar eerdere opmerking naar hem terugserveerde. ‘Gewoon fotograferen, gratis of betaald, dat maakt me verder niet uit.’
‘Het lijkt wel een opblaaspop, die man…’
‘Niet zo respectloos, Cornelia. Bij de vorm van dollification die ik fotografeer wordt alle huid bedekt, inclusief een volledig masker. De kleding is vaak rubber of leer en vrouwelijk.’
‘Het ziet er toch echt uit als een opblaaspop,’ zei Cornelia met een zucht.
‘Het is de grootste uitdaging die een fotograaf maar kan hebben. Je ziet door hun masker geen enkele gezichtsuitdrukking en zij kijken door twee piepkleine gaatjes op de plek van de pupillen van het masker en ze horen vaak ook weinig of niets doordat het rubberen masker hun oren blokkeert. Dus je moet ze regisseren door houdingen voor te doen.’
‘Maar het is een Fransman en hij is nog maar twee dagen in Amsterdam en over drie dagen staat Sergej op de stoep. Misschien moeten we nog het een en ander regelen of voorbereiden?’
‘Gewoon inschieten voor morgen of overmorgen,’ zei Bork.
Cornelia ging weer verder. Het werd de volgende dag en betaald ook. Dat werd dan meteen de eerste keer dat Bork een doll betaald fotografeerde, want de dolls identificeerden zich meestal als ‘onderdanig’ en het was Borks ervaring dat er geen veeleisender soort mensen op de planeet rondliep dan zij die zichzelf onderdanig noemden. Dat het beroerd gesteld was met het zelfbeeld van mensen, was niet alleen de mening van Bork. De meeste fotografen zouden dat beamen.
Een paar weken voor de komst van Cornelia had hij nog een jongeman over de vloer gehad waar hij echt van geschrokken was en Bork schrok niet snel van de lelijkheid van mensen. Meestal zag hij daar juist wel een uitdaging in, maar deze jongeman was iets uit een naar sprookje. Een gedrongen postuur en een kop als een met vlees gevulde vissenkom. Het soort mensen waar je meteen medelijden mee had en waarvan je je afvroeg hoeveel generaties inteelt aan hem vooraf waren gegaan.
Hij kwam foto’s laten maken omdat hij mee ging dingen naar de titel Mister Leather Netherlands.
‘Denk je dat je kans maakt?’ vroeg Bork.
‘Jazeker,’ zei de jongeman beslist. ‘Het is me eigenlijk al min of meer toegezegd. Ik ga elke week zwemmen met iemand die weliswaar niet in de jury zit, maar al heel lang in de leerscene zit en zelf al vaker Mister Leather voor verschillende verenigingen is geweest.’
‘Wie is dat?’ vroeg Bork, die maar één iemand kende van zijn leeftijd, misschien iets jonger, die graag ging zwemmen met jongens die bij voorkeur niet ouder waren dan twintig en voor wie leeftijd kennelijk boven uiterlijk ging en natuurlijk noemde de jongeman zijn naam.
Er moest nog een kort interview gedaan worden in opdracht van het gay magazine dat hem gestuurd had en dat werd zo mogelijk nog een groter probleem dan de fotografie, want op elke vraag antwoordde hij: ‘In het kader van het feit dat ik binnenkort waarschijnlijk Mr. Leather Netherlands word, kan ik hier geen antwoord op geven.’
Bork had met hem te doen gehad en nogmaals gevraagd waarom hij buiten de aanmoediging van een enkele ander zo zeker was dat hij gekozen werd en hij kreeg als antwoord: ‘Nogal logisch, want ik ben de jongste daar.’
Ondertussen was Cornelia bezig met de onderhandelingen met de Franse doll. De fotosessie zou de volgende dag al plaatsvinden en de doll wilde per se ook buiten gefotografeerd worden. Op de Nieuwmarkt. Bork was helemaal enthousiast.
‘Wat zit je nu somber te kijken, dit is een uitzonderlijke kans om mijn dollification-serie uit te breiden.’
‘Toen hij zei dat hij buiten gefotografeerd wilde worden, heb ik het tarief verdubbeld en dat accepteerde hij eerst niet, maar uiteindelijk wel. Dus nu ben ik bang dat hij morgen op het laatste moment niet op komt dagen, omdat hij ergens anders een betere prijs krijgt.’
Bork zuchtte en vroeg zich af of ze in haar leven echt wel zo weinig contact had gehad met haar vader, de geslaagde zakenman. Of kon zakelijkheid echt in de genen zitten? Hij wist even zo snel niet wat hij moest zeggen.
‘Je bent boos op me,’ zei ze.
‘Nee,’ zei Bork, ‘maar ik realiseer me wel dat ik mijn leven lang geld had kunnen verdienen als water als ik een wat andere instelling had gehad. Meer zoals jij. Ik ben overigens niet zo bang dat hij niet op komt dagen. Dolls zijn bovenal op een vreemde manier exhibitionistisch. Dat we bereid zijn hem vrijwel voor de deur op de Nieuwmarkt te fotograferen zal de doorslag geven.’
Zoals Bork al vermoedde belde de Franse doll tien minuten voor het afgesproken tijdstip van 14:00 aan bij hen. Er volgde een kort gesprek met Cornelia, wier Frans echt foutloos was, en Bork begon in de studio te fotograferen. Hij deed elke pose netjes voor, tot grote hilariteit van Cornelia, die de sessie via de halfopen deur in de gaten hield, klaar om bij te staan mocht Bork assistentie nodig hebben.
Het was duidelijk te zien dat Bork ervaring had met dolls. Om van een mens een pop te maken is meer nodig dan kleding die je bij een pop zou verwachten en een rubberen masker. Veel zat ook in de houdingen en Bork sloofde zich uit om alle denkbare poppenhoudingen voor te doen, dusdanig fanatiek dat zij voor zijn rug vreesde, maar alles verliep soepel.
Cornelia wilde eigenlijk niet mee naar buiten voor de shoot, maar Bork wist haar toch over te halen. ‘Je weet niet wat je meemaakt. Als je niet meegaat, betreur je dat voor de rest van je leven, want wat je denkt dat er gaat gebeuren, is in werkelijkheid volkomen anders. Let vooral op de reacties van de vrouwen.’
Het was behoorlijk druk op de Nieuwmarkt. Bork had er geen rekening mee gehouden dat er een markt was, maar dat kwam hem alleen maar beter uit. Meer mensen betekende meer confrontaties en meer situaties.
Cornelia volgde op een paar passen afstand. Het was duidelijk dat ze het een beetje genant vond om met iemand op pad te gaan die eruitzag als een opblaaspop. Dat zou Bork altijd opnieuw weer blijven verbazen. Iemand met een yoghurtfetisj die iemand met een dollfetisj raar vond. Goedbeschouwd was het allemaal behoorlijk raar.
Bork pakte haar bij de arm. ‘Moet je zometeen zien. Mannen gaan niet of amper reageren. Die hebben geen verleden met poppen en dan heb je, zonder te willen generaliseren, twee groepen vrouwen. Zij die meteen in de gaten hebben dat dit iets met fetisj te maken heeft en die lopen met hun neus in de lucht verder en de vrouwen die dat niet zo zien, maar aan hun eigen jeugd denken en de poppen waar ze mee speelden.’
Precies dat gebeurde. Bork vroeg de doll om midden in een doorgang te zitten en zijn hoofd te laten hangen, een beetje wat gebeurt als je een pop neerzet, benen wijd om rechtop te kunnen blijven zitten en het hoofd in een onnatuurlijke houding en terwijl hij aan het fotograferen was, kwamen de meestal wat oudere vrouwen overal vandaan. De doll werd geknuffeld, betast en over zijn bolletje geaaid alsof ze zich niet realiseerden dat er een mens onder dat masker zat.
Aan de verzoeken om selfies te maken met de doll was bijna niet te voldoen. Of de Franse doll van dit alles genoot was natuurlijk niet van het rubberen gezichtsmasker af te lezen, maar de manier waarop hij al het gesol met hem over zich heen liet komen, deed vermoeden dat hij zich in ieder geval voor 100% pop voelde en dat was toch waar de fetisj om draaide.
Nadat de vrouw met de stal met breiwol op het idee kwam dat ze meer breiende vrouwen kon aantrekken als de Franse doll een tijdje achter haar kraam kwam staan en hij daarmee akkoord ging, werden er meer bolletjes wol verkocht. Of dat echt zo was, wist Bork natuurlijk niet zeker, maar die kraam werd wel heel snel een van de drukker bezochte kramen. Dat werd natuurlijk opgemerkt en andere ondernemers deden hun best om de doll naar hun kraam te lokken en Bork was daar opvallend meegaand in en leek zich minder dan ooit op regisseren te richten.
Heel af en toe liet hij de doll op een verhoging plaatsnemen en zijn armen in de lucht steken, voor het geval dat er nog mensen rondliepen die nog niet op de hoogte waren van de aanwezigheid van de doll, maar zijn favoriete poses waren toch wel als hij de doll ergens neerzette met de benen wijd, de handen naast het lijf en het hoofd voorover. ‘De dode doll,’ noemde Bork die pose en die trok de meeste aandacht omdat het idee dat er een mens zat achter dat masker daarmee volledig leek te verdwijnen.
Dat werkte pas echt op de jeugdsentimenten van de vrouwen van middelbare leeftijd en ouder. Cornelia, die nu toch wel in de gaten kreeg dat ze getuige was van iets bijzonders, begon mensen te attenderen op de Instagrampagina van de doll en natuurlijk ook die van de studio, die Bork nog niet eens bekeken had.
Na twee uur fotografie en vijfhonderd opnamen buiten vond Bork het wel genoeg geweest. Ze gingen terug naar binnen en daar zette hij alle foto’s inclusief de studio-opnamen op een USB-stick en overhandigde die aan de doll, die inmiddels vanwege het transpireren even zijn masker had afgezet.
Dat was de eerste keer die dag dat ze zijn gezicht te zien kregen en ze keken naar een bloedmooie Franse jongen die in de zevende hemel leek te zijn. Zoiets had hij nog nooit meegemaakt. De uitroepen Incroyable! en Magnifique! waren niet van de lucht. Kortom, voor hem was het duidelijk een hoogtepunt geweest, die ervaring op de Nieuwmarkt.
Hij bleef Cornelia maar bedanken en tijdens het afrekenen gaf hij nog een extra briefje van vijftig euro. Hij nam de USB-stick in ontvangst en verliet dolgelukkig de studio.
‘En was het de moeite waard om daar getuige van te zijn?’ vroeg Bork aan Cornelia.
‘Het was zonder meer indrukwekkend en ik had het niet willen missen, maar het blijft zonde dat zo’n mooie jongen als een opblaaspop door het leven wil.’
‘Ja, yoghurt is zonder meer gezonder én discreter.’