Hij had haar maar even voorbij zien schieten, maar de foute jongeman was best wel geïnteresseerd in Anja, een beetje zoals hij de laatste tijd in iedere vrouw geïnteresseerd was. Maar wie liep er op zijn leeftijd nu in het echte leven tegen een hoofdrolspeelster aan? Een beroemdheid was ze nog niet, maar er hing wel een hele film aan haar.
Ze was klein, net als Djippie, maar beduidend jonger, meer zijn leeftijd, had hij ingeschat. Toch durfde hij niet helemaal op zijn eigen oordeel te vertrouwen, want ook Djippie had hij aanvankelijk veel jonger geschat dan zij werkelijk was.
Anja had zwart haar en een spits gezicht. Hij had haar nog maar kort gezien, maar het eerste wat hem opviel, naast haar voor die tijd uitzonderlijk korte haar – hooguit anderhalve tot twee centimeter lang – waren haar ondeugende ogen. Dat was hem bij vrouwen of meisjes nog niet eerder zo opgevallen. De ogen van Djippie waren afwisselend lief, vrolijk of melancholiek, maar nooit ondeugend.
Anja had ogen die voortdurend de omgeving aftastten, alsof ze zochten naar iemand met wie ze een spelletje kon spelen. Zo had ze ook de stemming van regisseur Arend weten om te buigen door hem slechts kort en veelbetekenend aan te kijken. Misschien was dat wel het verschil tussen een vrouw als Djippie en een actrice. Bij Djippie kon je je als man gemakkelijk veilig voelen. Anja had de uitstraling van een eigenzinnig meisje dat mensen moeiteloos naar haar hand zette, daar veel ervaring mee had en zich dus ook zonder gêne twee uur te laat op een filmset kon melden.
Toen de make-up eindelijk klaar was, besloten Arend en de geluidsman alle technische proeven nog eens dunnetjes over te doen. Hij hoorde haar in de gang zeggen dat ze zelden écht veel te laat was. Het was duidelijk een kat naar Arend en de geluidsman, maar die reageerden niet. Waarschijnlijk waren ze gewoon onzeker, niet eens vanwege haar, maar omdat ze een slotscène moesten draaien terwijl de rest van de film grotendeels nog opgenomen moest worden. Het onverwacht vinden van een perfecte locatie had hun hele draaischema overhoopgehaald.
Zonder te kloppen stond Anja opeens in zijn kamer.
‘Boys will be boys,’ zei ze. ‘Ze willen nog wat met de techniek spelen, dus ik moet wachten. En wie ben jij?’
‘Ik heb voor de set gezorgd,’ zei hij wat onzeker, terwijl hij zich verbaasde over hoe make-up van een mooi meisje een junkie had weten te maken die nog maar een paar uur te leven leek te hebben.
Ze zag zijn blik.
‘Tricks of the trade, darling. Over een halfuur moet ik een keer of tien achter elkaar heel overtuigend doodgaan met een injectiespuit in mijn nek, gevuld met een mix van cocaïne en slechte heroïne. Een speedball noemen echte junkies dat. Ik zag er meteen een mooie titel in: Speedball to Heaven. Maar nee hoor, ze willen nadrukkelijk een Nederlandse film maken. Alles in het teken van de Nederlandse cinema, blablabla.’
Ze lachte.
Hij zag dat de grimeur ook haar stralend witte gebit had aangepakt. Niet door een paar tanden zwart te maken, maar door haar gebit verschillende tinten geel en bruin te geven.
‘Maar goed,’ vervolgde ze, ‘ik heb de neiging te veel te praten. Laat ik eens proberen die verbaasde blik van je gezicht te krijgen door te vragen wat een brave, mooie, maar ook foute jongen uit de provincie hier in het verderfelijke Amsterdam is komen zoeken.’
Hij kromp ineen.
‘Hoe kom je erbij dat ik een foute jongen uit de provincie ben? En waarom uitgerekend fout?’
‘O jee,’ zei ze. ‘Ik geloof dat ik alweer een mooie illusie moet verstoren en de dag is nog niet eens echt begonnen. Jij dacht natuurlijk dat de eerste actrice die je in je leven ontmoet meteen in een glazen bol keek om je diepste pijnpunten te ontdekken. Maar het echte leven is bedroevend veel fantasielozer. Je neef Pim werkt mee aan het script en heeft me alles over je verteld. Hij dacht dat ik je misschien wat losser zou kunnen maken. Hij mag je erg graag. Maar ik zie het al: het heeft niet mogen baten. Je zit erbij alsof je een hark hebt ingeslikt. En dat is nou precies wat hij niet wilde.’
Ze lachte.
Hij kreunde van de vernedering die hij voelde.
‘Ik weet nog meer van je,’ vervolgde ze.
Hij ondersteunde zijn hoofd met beide handen.
‘Jij en ik zijn precies even oud. Volgende week worden we allebei op exact dezelfde dag achttien. Voor mij is dat fijn, want dan kan Arend eindelijk mijn contract laten tekenen zonder dat mijn ouders hoeven mee te tekenen, wat ze zeker niet zouden doen. En jij bent dan eindelijk vrij, want je ouders, die je inmiddels op de politietelex hebben laten zetten, hebben dan geen macht meer over je.’
Op dat moment klonk Arends stem.
‘We kunnen!’
‘Ready when you are, babe,’ zei ze terwijl ze achter hem aan liep.
Hij hoorde Arend nog antwoorden:
‘Ik ben je babe niet. En probeer me niet in de problemen te helpen. En nog iets: praat Nederlands en denk Nederlands. Het is een Nederlandstalige film.’
‘Does it matter?’
‘Yes, it does!’ riep Arend, terwijl hij zijn handen wanhopig in de lucht stak.
De foute jongeman sloot de deur van de kamer nadrukkelijk en ging op bed liggen.
Waarom gebeurden hier toch steeds dingen in drie minuten waar men in Friesland minstens drie maanden voor nodig had?
Hij had voortdurend het gevoel dat hij achter de feiten aan holde.
Nu weer dat verhaal over de politietelex. Natuurlijk nam hij aan dat zijn ouders hem inmiddels als vermist hadden opgegeven. Maar dat zoiets meteen via een telex naar alle politie-eenheden in het land ging? Of misschien zelfs de hele Benelux?
Wie wist zoiets nu?
Ja, neef Pim misschien.
Dat moest het zijn.
Maar hij had daar ook wel wat discreter mee mogen omgaan.
Hij moest zichzelf afleiden, anders werd hij gek.
Hij pakte een willekeurig boek uit de kast: Portnoy’s Complaint.
Hij had er wel eens over gehoord, maar wist niet waar het over ging.
Na drie hoofdstukken legde hij het weer weg.
Dat was absoluut het verkeerde boek om juist nú te lezen.
Hij koos een ander: Stranger in a Strange Land van Heinlein.
Dat paste verbluffend goed bij hoe hij zich voelde.
Al snel viel hij in slaap.
Hij werd weer wakker van het geluid van statieven die werden ingeklapt.
Vrijwel meteen verscheen een opgetogen Arend in de deuropening.
‘Het is niet te geloven! Drie takes! En we hadden hem. We gaan nu meteen naar het lab, want ik wil vanavond nog de rushes zien. Voor de zekerheid. Er kan altijd nog iets mis zijn. Morgen nog wat close-ups en de scène waarin de politie haar lichaam aantreft. Die stond weliswaar niet in het script, maar dit is zo’n waanzinnig inspirerende set.’
‘Politie?’
‘Ja joh, rustig maar. Politie als in acteurs in politiekostuum. Anja wil zich hier nog even afschminken, want ze wil niet zo op de fiets. Kan dat?’
Iets in hem zei dat dit misschien geen goed idee was.
Maar hij verhuurde een filmset.
Hij kon dat moeilijk weigeren.
Even later verscheen Anja half ontkleed in de deuropening, met een straaltje nepbloed langs haar hals, waar de fictieve speedball haar fictieve leven zojuist had beëindigd.
‘Is het goed als ik even onder de douche ga?’
Hij schrok zichtbaar.
‘Schat, in de film is straks veel meer naakt te zien. Ik ben vrij opgevoed en heb daar geen problemen mee. Maar als jij dat wel hebt, kun je misschien even de andere kant op kijken. Of in de andere kamer gaan zitten.’
‘Sorry… nee hoor. Ik was net in slaap gevallen, dus het kwam wat onverwacht. Ga je gang. De douche is in de hal. Die heb ik vanochtend nog helemaal ontsmet.’
Voor zijn gevoel bleef ze een eeuwigheid onder de douche.
Hij was alweer wat tot rust gekomen toen ze, druipend van het water, opnieuw in de deuropening verscheen.
‘Misschien heb je ook een handdoek voor me?’
‘Natuurlijk,’ stotterde de foute jongeman.
Hij haalde een droge handdoek uit de kamer waar de wasmachine stond.
Om niet al te burgerlijk over te komen pakte hij Stranger in a Strange Land, ging op de rand van het bed zitten en deed alsof hij las.
Uit zijn ooghoeken zag hij hoe zij zich begon af te drogen.
Teen voor teen.
Vinger voor vinger.
En tergend langzaam de rest van haar lichaam.
(wordt vervolgd)