Binnen de kortste keren had hij iedereen in zijn nieuwe, kleine wereldje aan de telefoon gehad, maar in de woning was het stil. Tijd genoeg om vloerbedekking te laten leggen. Hij had gekozen voor riettegels die indertijd in de mode waren. Ze kwamen ze dezelfde avond nog leggen, dus hij liet het halletje en de gang ook maar meteen doen. Het was spotgoedkoop, maar niet erg praktisch. Dat materiaal was eerst een paar dagen ‘in de rui’. Overal lagen dan losse stukjes riet, maar de Nilfisk wist daar wel raad mee.
Daarna was hij naar Jacobson geweest en bij deze Schuimrubberkoning had hij een tweepersoonsmatras besteld en bij een houthandel had hij de materialen besteld voor wat hij de bedbak noemde. Hij hield van timmeren, dat had hij van de stiefvader van zijn moeder meegekregen. Die had hem al jong geleerd hoe je moest zagen en hoe je een schaaf hanteerde. Dat laatste had hij nooit volledig beheerst. Echt nodig was dat nu ook niet, want bij een houthandel in Amsterdam leverde men alles op maat aan als je daar om vroeg.
Jacobson leverde vroeger dan hij had verwacht, dus hij had nog net de tijd om naar de Hema te gaan om hoeslakens, kussens en een dekbed aan te schaffen. Dat alles maakte de kamer meteen een stuk warmer en gezelliger.
Toen ook de bedbak af was, stond hij wat beteuterd naar zijn creatie te kijken. Eindelijk een goed bed en niemand meer om het mee te delen, want Anja had niets meer van zich laten horen en misschien was dat maar beter ook, want vroeg of laat zou hij toch zijn mond niet kunnen houden en een opmerking maken over de mysterieuze jongen die via de brandtrap haar woning verliet.
Toch was het raar, want ze waren de laatste keer zonder onenigheid uit elkaar gegaan. Iets klopte er niet. Hij besloot Arend te bellen, maar die nam niet op. Hij belde vervolgens Deisha, die hem vriendelijk te woord stond, maar nogal ontwijkend reageerde op zijn vragen. Op de achtergrond hoorde hij de typemachine van Pim stilvallen en daarna hoorde hij hem zeggen: ‘Geef hem maar even aan mij.’
‘Ja,’ zei Pim, ‘wat ik ervan begrepen heb, is dat er een noodinvestering moest komen en daar waren bepaalde eisen aan verbonden, zoals een helder schema en een snelle afronding, wat ik me ook wel voor kan stellen, want zoveel hoeft er niet meer gedraaid te worden. Ik begrijp dat Anja een extra clausule heeft moeten tekenen, misschien dat het daar iets mee te maken heeft, maar daar moet je Arend over spreken, want ik weet eigenlijk niet eens of ik uitspraken over de productie van Junkieleed mag doen.’
De foute jongeman voelde zich draaierig worden. Bewijs had hij niet, maar het leek nu wel duidelijk te worden dat hij niet volledig paranoïde was geweest.
Hij wilde Djippie bellen en haar confronteren, maar er werd niet opgenomen. Meteen daarna ging de telefoon.
Het was Arend. Hij hoestte eerst nerveus en langdurig. ‘Vriend, ik heb je tekortgedaan en ik ga je nu een paar dingen vertellen waar je niet blij van wordt.’
‘Godverdomme,’ zei de foute jongeman.
‘Ja, ik snap je positie, maar die ligt toch net wat genuanceerder dan je nu waarschijnlijk denkt. Pim had je al verteld dat er een nieuwe kapitaalinjectie nodig was en die kwam eigenlijk vrij natuurlijk of toevallig tot stand tijdens het afhandelen van de onkosten voor het schilderen van de woning.’
‘Djippie?!’
‘Ja, op het contract heet ze anders, maar we hebben het over dezelfde vrouw. Het is allemaal telefonisch tot stand gekomen, maar zij wilde wel het fijne weten van alle eventuele bottlenecks in de productie van Junkieleed en nu komt het deel wat ik je het liefst had willen besparen.’
‘Kan het erger dan?’
‘Ja, erger kan altijd natuurlijk, maar een van de bottlenecks was onze hoofdrolspeelster die vaak laat of in het geheel niet opdaagt. Ik heb uitgelegd waarom en dat is omdat Anja vanaf het begin van de productie zich steeds weer ziek meldde wegens liefdesverdriet. Bij elk nieuw vriendje opnieuw en we zijn een half jaar geleden met vriendje A begonnen en we hebben nu het halve alfabet afgewerkt. Dat had ik nooit mogen vertellen, natuurlijk. Dat past niet in mijn ethiek en ik vind het ook niet echt netjes van me dat ik die dingen over haar liefdesleven vertel.’
‘Verbazen doet het me inmiddels ook niet meer,’ zei de foute jongeman gelaten. ‘Die avond dat ik het goed moest maken van jou deed ze de deur open en zag ik hoe een half geklede minnaar via de brandtrap haar of haar vaders atelier verliet.’
‘Nou, dan is dat aspect van haar leven in ieder geval geen verrassing voor je. De vrouw die jij Djippie noemt vond dat terecht een probleem, maar we konden moeilijk van hoofdrolspeelster wisselen, dus zij heeft een contract met een dwangsom laten afsluiten, waarbij geëist wordt dat zij binnen een bepaalde termijn met mij die film afrondt en dat zij bij in gebreke blijven een niet geringe schadevergoeding moet ophoesten. In dat contract stond op geen enkele manier dat ze geen contact met je mocht zoeken, daar stond onze nieuwe investeerder op, maar ik kan me voorstellen dat ze daar nu even geen zin in heeft.’
‘Maar ze kan toch zonder toestemming van haar ouders geen contract ondertekenen, want ze wordt morgen pas achttien.’
‘Dat is deels waar. Ze is morgen inderdaad jarig en bereikt dan de leeftijd van 22 jaar. Nu is het niet ongebruikelijk dat hoofdrolspelers of acteurs over hun leeftijd liegen, maar dit heeft ons ook verbaasd. Dat kwam pas bij het identificeren bij de jurist aan het licht.’
‘En ik maar denken dat ik leuke nieuwe vrienden aan het maken was…’
‘Vriend, luister, Pim en ik zullen altijd achter je blijven staan, want je hebt voor de tweede keer een film gered.’
De foute jongeman hing zonder het gesprek af te ronden op. Razend was hij.
Opnieuw ging de telefoon. Arend weer.
‘Ik weet niet of je nu van pure ontroering, veroorzaakt door onze vriendschap, hebt opgehangen of dat het kwartje begon te vallen dat Anja je in veel opzichten behoorlijk in de maling genomen heeft, maar ik was nog niet klaar. In het nieuwe contract sta je voor 20% royalties en zij heeft een garantie geboden dat een eventueel door jou te schrijven script een gegarandeerde financiering heeft. Low budget, maar toch altijd beter dan No budget, zoals Junkieleed in aanvang begon, dus als je niet wilt geloven dat Pim en ik je vrienden zijn, dan weet je in ieder geval dat je die vriendschap kunt afdwingen.’
Hij schaterde van het lachen, zei sorry en hing op.
De foute jongeman had even helemaal geen overzicht meer. Hij liep naar het keukenkastje waar hij de fles jenever bewaarde, pakte een pas aangeschaft longdrinkglas, schonk het tot over de helft vol en sloeg de jenever haastig achterover. Daarna trok hij de stekker van de telefoon los en ging op bed liggen.
(wordt vervolgd)
Hans van der Kamp