Misschien lagen ze daar zo een uurtje na te soezen. Djippies ogen waren gesloten en ze had een hand op zijn borst en als haar make-up niet zo verlopen was, had je zomaar kunnen denken dat ze gelukkig en tevreden was, maar toen hij voorzichtig met zijn hand langs haar wang streek, schrok ze duidelijk.
‘Ik weet dat je allergisch bent voor de woorden houden van, dus laten we die verder uit de conversatie houden, maar wil je me kwijt?’
‘Nee, helemaal niet. Jij gaat me dumpen zodra je weet wie ik ben.’
‘Misschien heb ik wel een zwak voor Miriam de Vork. Ik heb wel iets met boeven en schurken. Misschien ben ik de mensen die zichzelf zuiver vinden wel een beetje zat.’
Ze glimlachte flauwtjes. ‘Ik weet gewoon zeker dat je me gaat dumpen en dat zou ook het beste voor je zijn. Dat wist ik vanaf dag een. Ik heb vanochtend alles geregeld. Huis op je naam en een voorlopige financiële tegemoetkoming.’
‘En daar dacht je mee weg te komen?’
‘Nou, ik wilde dit vooral netjes afhandelen.’
‘Ah, dat is bijzondere informatie,’ zei de foute jongeman, ‘het is altijd goed om te weten dat ik ‘netjes afgehandeld’ ben.’ Hij lachte. ‘Zijn er wel eens momenten in je leven dat je niet de bepalende factor bent?’
Ze gaf hem een por in zijn zij. ‘Je weet best wat ik bedoel. Ik bepaal niet zoveel. Ik leef een leven dat ik eigenlijk niet gekozen heb door een vader die ik niet gekend heb. Ik heb een erfenis aanvaard die ik achteraf beter had kunnen weigeren. Ik wil Djippie zijn, maar ik ben Miriam de Vork, zoals jij het zo meedogenloos formuleert en één enkele nacht in Arnhem ben ik mevrouw Fout geweest.’
‘En nu ben je mevrouw Netjes Afgehandeld.’
‘Doe niet zo gemeen.’
Ze stond op, pakte de rozen en vond een emmer in de keuken en zette de bloemen daar rechtop in. ‘Je moet ook niet zeuren over mensen die je bloemen geven. Er staat nergens geschreven dat je als een malloot de stelen scheef af moet snijden. En dat zakje witte troep wat erbij geleverd wordt, moet je gewoon weggooien. Rozen worden gekweekt om te sterven, daarom zijn ze ook het symbool van de liefde en als je ze echt mooi wilt houden, dan moet je ze vooral niet in water zetten. Uitdrogend vertellen ze op een heel eigen manier een mooi en vooral realistisch verhaal over de liefde.’
Hoe kan iemand niet van die vrouw houden, dacht de foute jongeman en hij hoorde hoe zij de kamer inging die ooit de hare was geweest. Hij hoorde wat rommelen met haar snuisterijen en hij riep: ‘Ik heb je kimono en ochtendjas keurig gewassen.’ Hij hoorde hoe ze vervolgens onder de douche ging en even later kwam ze in de kimono de kamer binnen en draaide een rondje. ‘Wie staat die beter? Haar of mij?’
‘Daar moet ik eens heel diep over nadenken…’
‘Lul! Ik ben vanochtend toen jij hier nog je roes lag uit te slapen en aanvankelijk ook niet leek te reageren op de deurbel nog even bij haar langs geweest om haar een beetje gerust te stellen, want het is wel een angstig typetje, hoor, en die clausule bij het contract had er nogal ingehakt, dus ik moest even de lieve, maar strikte tante spelen. Schattig, hoor, zo’n type, maar ik had haar zo vanuit de verte goed ingeschat. Een opportunistisch scharminkeltje is het.’
‘Ik zou bijna gaan denken dat je die hele actie met Junkieleed uit pure jaloezie ondernomen hebt.’
Ze kwam woedend op hem aflopen. ‘Ik heb nooit gezegd dat ik vrij ben van jaloezie, maar jij vond het nodig om een set, zoals jullie dat noemen, te verhuren en daar nog extra voorwaarden aan te stellen. Onverwacht zakelijk, maar zowel Pim als Arend zijn bijzonder creatief en ver verheven boven een ordinaire gedachte als geld verdienen. Arend zal een begaafd regisseur zijn, maar hij valt wel voor een meisje, omdat ze zo onschuldig zou zijn. Vanaf de allereerste draaidag laat hij over zich heen lopen door haar. Ik kon het eenvoudigweg niet meer aanzien en ik heb structuur aangebracht in wat een chaos was. Niet in de laatste plaats om jouw vriendenclubje te redden. Dat het scharminkel van de ene op de andere dag vond dat jij niet devoot genoeg was naar haar, kun je mij niet aanrekenen.’
‘Raak! Ik zou je voortaan deze methode aanraden. Je bent beter met woorden dan met glazen.’
‘Lieve schat, ik ben hier niet gekomen om ruzie te maken. Ik ben niet creatief en ik snap niets van film, maar ik ben wel zakelijk. Daar moet je kennelijk oplichtersbloed voor in de aderen hebben, zoals ik.’
‘Dat heb ik niet gezegd,’ zei de foute jongeman met bolle tong, ‘maar ik wil ook eens een keer wat bepalen.’
‘Nou, je bent jarig, dus kom maar op met je verlanglijstje.’
‘Ik wil dat je je verhaal vertelt, maar dat je daarna minstens een dag bij me blijft.’
‘Dat zeg je omdat je gedronken hebt, maar laat me je tegemoetkomen. Maar dan moet ik wel even een paar dingen afzeggen. Geef me de telefoon maar.’
Hij stond op, duwde de stekker weer in de doos en overhandigde de telefoon. Een kwartier lang hoorde hij haar met mensen afspraken verzetten en invallers regelen. ‘Ik heb er twee dagen vrij van gemaakt, dan kan ik even bijkomen, als je me vanavond alsnog op straat zet. En nu kan ik zelf ook wel een borrel gebruiken, maar ik bel eerst even een pizzeria die bezorgt.’
Ze gaf een ellenlange bestelling door en voegde er op het laatste moment ook nog zes flessen wijn aan toe.
‘Zes?’ vroeg hij verbijsterd.
‘Ja, je bent jarig en je krijgt vanavond bezoek van Junkieleed.’
‘Maar ik wil je verhaal horen!’
Ze keek hem uitdagend aan. ‘En jij denkt dat als je me een dag langer bij je wilt hebben dat ik dan niet gehaaid genoeg ben om mijn verdere verhaal tot morgen uit te stellen?’
‘Het is niet eerlijk…’
Ze pakte zijn hoofd beet bij zijn oren en drukte haar neus tegen de zijne. ‘Weet je wat niet eerlijk is? Dat ik, vanaf de eerste dag dat jij in Amsterdam kwam zonder geld, geprobeerd heb te voorkomen dat je in een leven zou belanden dat niet je eigen keuze was. Dat is wat er gebeurt met de meeste mensen die van huis weglopen en dan uitgerekend de meest onvergeeflijke stad van het land als bestemming uitkiezen.’
‘Het dekentje…’ zei hij meer tegen zichzelf dan tegen haar.
‘Ja, het dekentje dat jij heel nonchalant liet liggen en niet doorgaf aan een ander, zoals ik je gevraagd had. Waarna ik ook nog moest doen alsof ik dat niet gemerkt had om het contact te blijven onderhouden. Gewoon omdat ik wat in je zag. Dat jij me te oud vond, begreep ik ook wel. Zo dacht ik op mijn zeventiende ook. Inmiddels is je dekentje heel groot geworden. Jij hebt een huis en een voorlopig inkomen, maar je ziet me, ondanks alles, vooral als manipulatief en dat ben ik ook. En nu je wat gedronken hebt, denk je dat het niet uitmaakt wie ik ben of wat ik doe, omdat je misschien twee dagen even geen seks hebt gehad, of zo. Het gaat niet alleen om mijn verhaal. Het gaat om mijn leven en daaraan zit vast dat mijn leven het jouwe kan besmetten en dat overzie je nog niet helemaal.’
Ze gaf hem een kus en ging op zoek naar een stoffer en blik om de glasscherven op te ruimen.
(wordt vervolgd)