Voor een vrouw die ervan overtuigd was dat dit de laatste dag in zijn leven was, was ze ’s ochtends opvallend ontspannen en de foute jongeman, die zich had voorgenomen dat hij haar in zijn leven zou proberen te houden, ongeacht wat ze hem die dag ook over haar leven zou vertellen, was gespannen bij het ontwaken.
Anja was niet heel lang gebleven op zijn verjaardag, maar de tijd dat ze wel aanwezig was geweest, was ze geanimeerd in gesprek geweest met Djippie en al die tijd leek het alsof ze hem genegeerd had. Pas na haar vertrek was ze hem weer om de hals gevlogen en was de rest van de avond vol liefde en aandacht voor hem geweest.
Vanuit een manipulatieve geest gedacht was dat ook begrijpelijk, want de hele productie van Junkieleed hing inmiddels af van een grillige 22-jarige, die bij het opstellen van een clausule in een contract een beetje door de mand gevallen was doordat ze niet alleen over haar leeftijd had gelogen, maar ook nog eens over haar ouders die het ondertekenen van een contract in de weg zouden zitten. Dat was eerder geconstateerd, maar raadselachtig bleef het wel.
Daarmee had Djippie zonder dat te weten bijna haar hand overspeeld, want de kans dat Anja gewoon voor alles op de vlucht was geslagen in plaats van een bindender versie van een contract te tekenen dat ze kennelijk vanaf het begin al niet had willen tekenen, moest niet gering zijn geweest. Vanuit dat perspectief lag het voor de hand dat Djippie even de banden met Anja moest aanhalen.
De nacht, na het vertrek van het bezoek, was dusdanig memorabel geweest dat de foute jongeman nu op deze dag alles van haar zou accepteren. Er zijn nu eenmaal dingen in het liefdesleven van een man, ook van een achttienjarige, die je als zuiver seksueel zou kunnen bestempelen, maar toch als de hoogste vorm van liefde ervaren worden. Niet dat de foute jongeman geloofde dat er wezenlijke verschillen waren tussen mannen en vrouwen, behalve biologische, maar er was in specifieke gevallen wel sprake van andere prioriteiten.
Wat als hij nu op zijn beurt op een vergelijkbare manier gemanipuleerd werd? Ze was naar hem toe gekomen met een nette afhandeling, waarmee ze al een voorschot had genomen op het feit dat hij haar, na alles van haar te weten te zijn gekomen, toch niet verder met haar zou willen.
Lag het niet eerder voor de hand dat zij degene was die hoe dan ook niet verder met hém wilde? Had het verhaal over Harrie de Vork, alhoewel het verhaal zo bizar was dat het wel waar moest zijn, niet eigenlijk de functie gehad om hem zijn interesse te laten verliezen? Dan was dat geen slimme zet geweest, want als kind van een oorlogsslachtoffer had hij dat verhaal heel anders geïnterpreteerd. De jonge Harrie had op ongekend wrede wijze kennisgemaakt met een systeem dat hem wilde vermorzelen en hij had zich vervolgens in zijn volwassen leven tegen dat systeem gekeerd.
Dat was het omgekeerde van wat zijn moeder had gedaan, die haar hele leven bang was gebleven en zich geconformeerd had aan een maatschappij die haar ouders en broers niet eens een oorlogsgraf had gegund omdat de bommen die hen vermoord hadden gegooid waren door Britten.
Kinderen van oorlogsslachtoffers zijn ongelooflijk vroeg wijs als het gaat om machtsstructuren, niet omdat ze dat willen, maar omdat ze weten dat de officiële lezing zelden op feiten berust en ondanks alle herdenkingen jaar in jaar uit, zelden van goed fatsoen getuigt.
Oorlog en goed fatsoen zijn nu eenmaal elkaars natuurlijke vijanden. Wat de Duitsers gedaan hadden, was niet goed te praten en de Nederlandse reactie op de terugkeer van overlevenden van de kampen ook niet.
Zij zag haar vader als een misdadiger. Hij zag hem eerder als een held. Hij was trots op het feit dat hij sliep met de dochter van Harrie Cordoza, bijgenaamd De Vork.
Dat hij zo gespannen was lag in het gegeven dat het zomaar mogelijk was dat Djippie met haar ‘netjes afhandelen’ in haar hart al afscheid van hem had genomen, wat de uitkomst van haar verdere bekentenissen ook zou zijn.
Als zij eenmaal onder de douche uitkwam, moest hij goed letten op een of meer uitspraken die zo geformuleerd zouden zijn dat ze voor elke mogelijke liefdespartner veel te ver zouden gaan. Dat kon twee dingen betekenen. De eerste was de pijnlijkste. Ze wilde van hem af. Maar er was nog een andere mogelijkheid: ze stelde hem op de proef. Hoe dan ook moest hij zorgen niet in zo’n valkuil te lopen.
Djippie was immers heel goed in staat om al te pijnlijke feiten weg te moffelen, dus als zij daar nu wel mee zou komen, dan hadden die een doel.
Hij zat, naar zijn eigen inschatting, goed voorbereid aan de keukentafel, toen Djippie uit de douche kwam. Haar haar was nat, ze had geen make-up op en ze begon haar verhaal alsof ze het honderd keer eerder had verteld, ontspannen en opsommend alsof het ’t leven van een ander betrof.
Ze vertelde kort over haar jeugd, die redelijk normaal was. Niet dat het hebben van een verslaafde moeder zo makkelijk was, maar ze leefde voor school, was goed in de vakken en had vriendinnen die een redelijk normaal gezinsleven hadden. Dat hele leventje werd op een dag verstoord door een brief van de notaris, een gedistingeerde heer aan de Herengracht.
Hij had haar gecondoleerd met het verlies van haar vader en dat was ook de eerste keer dat ze wist hoe hij heette, niet dat hij Harrie de Vork was, uiteraard. De notaris had zich in allerlei verbale bochten gewrongen om duidelijk te maken dat de erfenis weliswaar uit een gigantisch vermogen bestond, maar dat sommige eigendomsrechten mogelijk betwistbaar waren en dat de boekhouding waarmee alles op papier was gezet, voor de notaris ondoorzichtig en niet geheel transparant was. Van de grote hoeveelheden contant geld die in de woning van de overledene aangetroffen waren, had hij nog geen overzicht, omdat dat nog onder onderzoek bij Justitie lag.
Aanzienlijk minder diffuus was de lijst van onroerend goed op naam van haar vader of een van zijn ondernemingen in Nederland en daarbuiten. Zonder meer veilige investeringen, zo oordeelde de notaris. Het betrof kantoorpanden, woningen en een belang in een woningcorporatie. Daarnaast waren er nog wat losse investeringen in het buitenland, hoofdzakelijk villa’s in Miami, Paramaribo en Cap d’Antibes.
De foute jongeman zuchtte. ‘Heb je enig idee hoeveel panden het betreft?’
‘Ik heb eigenlijk geen precies idee, tot op de dag van vandaag niet. Het beheer is ondergebracht in een beleggingsmaatschappij die weer beheerd wordt door mijn vaste advocatenkantoor. De nominale waarde zal zonder twijfel duizelingwekkend hoog zijn, maar mijn interesse heeft het nooit echt gehad. Te complex voor mij, te onoverzichtelijk. Ik ontvang keurig en regelmatig rendement op mijn bankrekening gestort en dat roept bij mij verder weinig interesse op, ook al omdat het daarin geparkeerde vermogen al bij leven van mijn vader beheerd werd door investeringsmaatschappijen.’
De foute jongeman luisterde en bedacht zich dat dit het deel was dat iedereen wel zou begrijpen.
Djippie schonk zichzelf een kop thee in. ‘Zoals elke jonge vrouw die eindelijk een antwoord kreeg op wie haar verwekt had, was ik razend nieuwsgierig naar wie hij was geweest. Justitie en Belastingdienst waren daar in eerste instantie op abstracte wijze heel behulpzaam bij, maar dan wel op een manier die ik liever niet had gehoord.’
Ze pakte de fles whiskey, of wat er nog van over was, en roerde er wat van door haar thee.
‘Hoewel, wat ik hoorde, was ook weer niet zo afwijkend voor Amsterdamse penose. Dat ik dat woord penose nu zo makkelijk gebruik, is het resultaat van jaren zaken onder ogen moeten zien die een dochter liever niet onder ogen wilde zien. Net zo min als ik begreep dat de notaris die tegenover me zat, weliswaar niet in wettelijke zin, maar toch in ieder geval in praktische zin, mijn vaders handlanger was geweest. Hij zorgde ervoor dat alles wat zwart was geweest grotendeels wit was gewassen. Dat heeft hij ongetwijfeld gedaan met de hulp van een team fiscalisten, maar hij was de man die wist wie mijn vader werkelijk was als mens en dat interesseerde me veel meer. Maar hij wilde niets kwijt.’
Dat laatste snapte de foute jongeman wel. Zijn eigen vader was behoorlijk doorsnee. Een mannetje op kantoor, zoals zovele anderen. Maar wie hij werkelijk was? Wat zijn eigen passies en teleurstellingen waren, daar had hij nooit enig idee van gekregen.
‘Ik wil eigenlijk even een blokje om,’ zei Djippie. ‘Ik krijg de zenuwen van dit soort verhalen en ik kan wel wat frisse lucht gebruiken.’
(wordt vervolgd)