Hij had geen idee wat de avond zou brengen, maar ze onderbrak het aanbrengen van foundation om de Trattoria te bellen. Hij moest dan wel even opendoen, want ze ging niet graag midden in de make-up naar de deur. Dat begreep hij wel. Wat hij nog niet helemaal begreep, was de volgorde van haar alter ego’s. Was het wel verstandig om met Natalie te beginnen als Estella zo veeleisend was? Hij voelde wel aan dat de gedaantes niet simpelweg alleen een ander uiterlijk hadden. Ze hadden kennelijk ook andere karakters. Daar had hij niet echt op gerekend. Zijn voorstelling was geweest dat het gewoon Djippie zou blijven met een andere kleur haar en andere kleding of lingerie.
Ze was klaar met haar make-up en kleding nadat de Italianen de maaltijd uitgestald hadden. Ze kwam binnen in lingerie en dat zag er zonder meer prachtig uit, maar de vrouw die tegenover hem kwam zitten was Natalie en niet Djippie. Ze had een pruik met zwart haar in een pagemodel en ze droeg donkere contactlenzen. Dat veranderde haar uitstraling volkomen. Ze sprak ook met een licht Russisch accent en haar gebaren waren totaal anders dan hij van haar gewend was. Tegenover hem zat de vrouw zoals ze haar eerder beschreven had. Daar was geen twijfel over mogelijk. Als er nog iets Djippie aan die verschijning was, dan kwam dat doordat hij kon voelen dat ze een zekere onzekerheid uitstraalde, maar het was niet duidelijk of dat echt Djippie was of het personage.
Zijn eerste reflex was om grapjes te maken over die bizarre situatie, maar hij wist zich in te houden. In plaats daarvan behandelde hij haar alsof hij haar voor het eerst ontmoette. Een andere houding van zijn kant had haar waarschijnlijk diep gekwetst. Hij wist niet waarom precies, maar hij voelde dat zo aan.
Natalie begeleidde hem na de maaltijd naar een slaapkamer, masseerde hem liefdevol en maakte hem klaar met haar mond. Liefdevol, rustig en zonder enige tegenprestatie te vragen. Hij lag wat na te soezen en meteen klonk dwars door het masker heen de stem van Djippie.
‘Zo, dat was Natalie en nu had je Estella gewild?’
Gelukkig duurde de transformatie van Natalie naar Estella wel even, zodat hij wat bij kon komen. Bij het wisselen van de make-up zag hij hoe goed Djippie met contouren en schaduwen kon omgaan. Ze kon daarmee de basisvorm van haar gezicht dusdanig aanpassen dat de transformatie eigenlijk al grotendeels gerealiseerd was voordat ze de details in de make-up afrondde. Het was pure kunst. Alle kleuren contactlenzen leken aanwezig te zijn, want Estella had lang, blond steil haar en groene ogen.
Ze had geen woord te veel gezegd over Estella. Ze was veeleisend, dwong hem tot dingen die hij liever uit eigen beweging had gedaan en brulde daar commando’s bij als hoger en lager en meer naar rechts en meer naar links om hem vervolgens te laten neuken, terwijl ze daarbij nieuwe bevelen in zijn oor riep. Het geheel had misschien een half uur geduurd, maar hij lag zwetend uit alle poriën plat op zijn buik en kon een paar minuten niet meer overeind komen uit angst voor duizelingen.
Weer klonk de stem van Djippie: ‘Ik had je gewaarschuwd dat Estella op z’n zachtst gezegd een uitdaging te noemen was.’
Ja, daar was hij het wel mee eens en terwijl zij alweer een nieuwe make-upwissel inging, dacht hij na over wat ze eerder op de dag gezegd had over afstandelijke seks en hij bedacht zich dat je inderdaad maar een van de participanten in seks totaal van uiterlijk, mentaliteit en taalgebruik hoefde te veranderen en dan werd zelfs seks tussen twee mensen die vertrouwd met elkaar waren vanzelf afstandelijk.
Maar had hij ook haar pijn gedeeld, zoals ze wilde?
Die indruk kreeg hij niet. Eerder leek het alsof ze het behoorlijk naar haar zin had, want ze was alweer bezig met het volgende personage. Ze had al een pruikenkop klaarstaan. Ietwat onzeker vroeg hij wie er nu kwam, terwijl hij zich afvroeg of hij de energie nog had.
‘Zwanet,’ zei ze. ‘Ze komt uit een boerengezin in een streng gereformeerd dorp. Al vanaf haar twaalfde heeft ze gedroomd dat ze ooit het alleroudste beroep mocht uitoefenen. Ze ziet in elke klant, hoe naar of afstotelijk ook, een manier om op haar geheel eigen wijze het Opperwezen te dienen. Hoewel ze zich afgekeerd heeft van haar geloof, is haar motivatie om goed te doen in deze wondere wereld bepalend gebleven.’
Voor de rol van Zwanet had ze een corset stevig aangeregen en opvulling gebruikt voor haar boezem. Ze had een jarenzestigpruik op die getoupeerd was in de vorm van een suikerspin. De lenzen waren donkerbruin, waardoor het geblondeerde haar nog onnatuurlijker leek.
Zwanet bracht hem regelrecht terug naar zijn eerste ervaringen met seks tijdens zeilweekends in Friesland. Ze was lief en zonder meer een makkie te noemen. Haar lichaam bewoog mee met het zijne alsof ze voor elkaar gemaakt waren. Het was zonder meer liefdevolle seks te noemen, maar het lag dichter bij een Anja dan bij Djippie zelf.
Djippie zelf was grilliger in bed en dat waardeerde hij ook in haar. Ze tastte duidelijk in de buidel van de karikaturen die ze nu neerzette, zonder daarin te overdrijven. Tot die avond had hij de seks met haar als natuurlijk ervaren, maar nu begon hij daaraan te twijfelen. Het kon haast niet anders zijn dan dat wat ze samen hadden voor een deel ook een vorm van theater was. Hij besloot daar niet te diep over na te denken, want dan zou hij zonder twijfel de pijn gaan voelen die zij voelde, maar waarschijnlijk niet op de manier die zij voor ogen had. De pijn die zij met hem wilde delen zou waarschijnlijk oneindig veel dieper zijn. Ook nu weer had hij geen flauw idee waarom hij daar zo zeker van was. Hij maakte zich ervan af met de gedachte dat het simpelweg in de lijn der dingen lag.
De foute jongeman was best trots op zijn lichaam, want de tijd die zij nodig had voor weer een nieuwe gedaantewisseling, was net lang genoeg voor hem om te recupereren. Bovendien kreeg hij de tijd om haar acties los te zien van seksualiteit. Hij was zwaar onder de indruk van haar vermogen om verschillende accenten neer te zetten en een persoonlijkheid te vatten in bepaalde gebaren.
‘De volgende is Floosy,’ riep Djippie, terwijl hij wat vermoeid achterover in een stoel hing.
Hij zag haar in de weer gaan met een blauwe pruik en hij werd meteen achterdochtig, want die blauwe pruik behoorde in zijn hoofd bij een personage dat zij verzonnen had, een fantasie die hem dusdanig opgewonden had dat hij haar achter een boom getrokken had in het Amsterdamse Bos. Het zou zo typisch Djippie zijn om die fantasie dusdanig om te gooien dat hij nooit meer opgewonden zou raken van dat beeld, want hij was op dat moment veel te dicht bij haar gekomen.
Hij had zich niet vergist. Floosy zag er beeldiger uit dan al haar voorgangers en ze had de stem van Djippie. Ze had niet de moeite genomen een ander accent aan te nemen, maar het gedrag van Floosy leek in niets op Djippie.
Floosy beet, krabde en kneep tijdens de daad alsof haar leven ervan afhing. Ze bereed hem als een paard, waardoor hij uiteindelijk toch nog klaarkwam, een actie die zij beloonde door hem in zijn gezicht te spuwen, niet haatdragend, maar liefdevol, voor zover je zo’n actie liefdevol kon noemen.
Meteen was Djippie weer terug. Ze verwijderde haar make-up en zei: ‘Ik ben te moe om vanavond nog naar Amsterdam te rijden. We zullen een nacht hier moeten slapen.’
Ze stapte onder de douche van haar slaapkamer en hij stapte na haar de douche in. Hij had zoveel vragen en vreemd genoeg had hij, ondanks zijn schrale delen, toch nog even lichamelijk met haar samen willen zijn, maar ze sliep al met een diep tevreden blik op haar gezicht.
(wordt vervolgd)