Ze stond in de keuken de afwas te doen, alsof er niets bijzonders was gebeurd. Ze keek hem een beetje spottend aan en vroeg hem of hij nog nachtmerries over Floosy had gehad of over Estella.
‘Nee hoor,’ zei hij en gaf haar een kus op haar voorhoofd.
‘Ik vond dat je wat onrustig sliep.’
‘Nou ja, het was geen alledaagse ervaring,’ zei hij. ‘Ik wist niet dat er ook nog zo’n goede actrice in je zat.’
‘Ik heb, toen ik de clubs pas had, avonden achtereen in de ruimte doorgebracht waar de monitors stonden van de veiligheidscamera’s. Ik wilde gewoon zien hoe vrouwen dat deden, maar ook hoe mannen waren in zo’n situatie, maar dat beeld gaf eigenlijk weinig inzicht. Er was geen geluid bij en al snel kwam ik erachter dat wat mensen doen tijdens seks niet zo interessant is, omdat seks eigenlijk bijna de mechanische afhandeling is van de verleidingsstrategie die daaraan voorafgegaan was.’
Hij voelde dat hij nu college ging krijgen over een onderwerp waar hij geen verstand van en geen ervaring mee had, dus hij deed zijn best haar aan te moedigen verder te spreken.
Ze zette een paar borden weg en vervolgde haar betoog. Ze was duidelijk blij dat hij zo geïnteresseerd was.
‘Ik keek natuurlijk ook naar de inkomsten en ik merkte iets interessants. Ik had verwacht dat de aantrekkelijkste vrouwen de meeste omzet draaiden, maar dat was niet zo. Misschien kwam dat doordat ik die aantrekkelijkheid niet goed kon inschatten, omdat ik immers door de ogen van een vrouw die niet per se op vrouwen valt, keek. Ook was ik voor mijn eigen gevoel een buitenstaander. Ik had de clubs niet opgebouwd, ik had ze geërfd en ik zag zeker niet, zoals Zwanet of Natalie, een carrière in het behagen van mannen, dus ik ging het proces bestuderen waarmee mannen tot hun keuze kwamen en dat had weinig met aantrekkelijkheid te maken en alles met strategie. Daar ben ik me in gaan verdiepen. Aanvankelijk waren mijn outfits niets anders dan een manier om me onherkenbaar tussen mijn medewerkers te begeven. Ik observeerde uitsluitend…’
Ze pauzeerde even en leek na te denken.
‘Natuurlijk was ik bekend met de strategieën die mannen hebben. Ik was vaak genoeg uit geweest om te weten hoe mannen, meestal met woorden, proberen de aandacht van vrouwen te krijgen en dat was niet echt verheffend… “Ken ik je ergens van?” was vooral populair als eerste zet.’
Ze lachte.
‘Zijn we zo fantasieloos?’
‘Nee,’ zei ze, ‘jij hebt overigens ook nog weinig strategie, want vrouwen komen vanzelf wel op je af, maar ik moest denken aan de meest bizarre strategie van een man die ik ooit gekend heb. Niet in een club, maar gewoon in het café op de hoek. Het was een fotograaf, hij was toen redelijk bekend en hij werkte vrijwel uitsluitend met vrouwen. Dag in, dag uit, en in zijn werk moest hij zijn libido als het ware wegcijferen en ’s avonds haalde hij de schade in. Misschien heb ik zijn strategie wel een week gadegeslagen, terwijl hij elke avond weer zonder uitzondering met een vrouw aan zijn arm het café uit liep. Ik snapte niet hoe hij dat voor elkaar kreeg, maar wat hij deed was te simpel voor woorden.’
‘Wat deed hij dan?’
Ze moest weer lachen.
‘Hij was een vaste bezoeker, niet dagelijks, maar toch met een zekere regelmaat. Elke middag om vijf uur kwam hij binnen als de bar nog leeg was en dan pakte hij een kruk bij de bar weg en zette die zo ver mogelijk achter in de zaak. Een enkele bezoeker of barkeeper riep dan: “Ach, John, kom toch even gezellig aan de bar zitten,” en dat wees hij steevast af met een verhaal dat hij de hele dag al te midden van het gekakel van vrouwen had moeten zitten en dat hij even wat rust aan zijn hoofd wilde hebben. Dat werd uiteraard gerespecteerd. Niemand leek te zien dat die kruk naast de ingang van het vrouwentoilet stond.’
‘Dus?’ vroeg de foute jongeman wat kortaf, omdat hij het niet zo op fotografen had.
‘Elke vrouw die vervolgens het café bezocht, moest vroeg of laat naar het toilet, soms om sanitaire redenen, maar ook om make-up bij te werken. Als het heel druk was, ontstond er een rij en dan begon John een praatje of hij was behulpzaam met de sigarettenautomaat. Terwijl andere mannen hun best deden om overal verspreid in het café vrouwen aan te spreken, kwam hij zonder enige moeite met hen in gesprek.’
‘Zo verheffend is dat nu ook weer niet.’
‘Lieve schat, daar gaat het niet om. Het was een strategie die werkte. Simpel in aanpak, maar effectief. Ik vermoed dat het jaren geduurd heeft voordat iemand achter de bar zich afvroeg waarom John zijn kruk uitgerekend naast het vrouwentoilet parkeerde. En niet gaan zitten somberen, want ik heb iets bedacht wat je vast veel leuker vindt.’
Ze nam hem bij de hand en leidde hem naar de woonkamer, waar exact dezelfde televisie stond die hij zojuist had gekregen. Daarnaast stond een videorecorder met banden, iets wat je in die tijd nog zelden zag. Ze plaatste een band en hij keek naar een beeld van een bar, waarschijnlijk een van haar clubs. Het was niet druk en de camera zoomde in op een vrouw die aan de bar zat.
‘Dat is Vanilla. Ze maakt een van de hoogste omzetten. Ze heeft veel make-up op, maar mooi is ze niet. Brede heupen, een kleine cup en dikke benen. Echt een vrouw die de meest onzekere man nog wel aan durft te spreken. Nu moet je goed opletten.’
Ze zette de recorder met de afstandsbediening op slow motion. Geluid was er niet, maar het was duidelijk dat de man iets tegen haar zei en naast haar ging zitten. Vanilla trok een allesbehalve uitnodigend gezicht, stond op en verschoof haar zware kruk een stukje van hem af. Als ze weer gaat zitten, lijkt het alsof ze zich daarbij een beetje verstapt. Ze brengt met een pijnlijk gezicht een hand naar haar knie. Tegelijkertijd valt de hoge split van haar rok verder open en laat aanzienlijk meer zien dan daarvoor. Hij schiet toe, ondersteunt haar bij haar elleboog en krijgt als beloning de meest uitnodigende glimlach denkbaar.
‘Zag je nou wat er gebeurde?’
Hij had geen idee.
‘Een onzekere man benadert een vrouw van wie hij denkt dat ze makkelijk te verleiden is, omdat ze duidelijk niet de mooiste is. Zij heeft alle ruimte aan de bar, maar verschuift toch haar kruk een paar centimeter van hem af en geeft hem een allesbehalve uitnodigende blik, iets wat in zo’n club een manier is om te zeggen dat je niet in iemands geld of persoonlijkheid geïnteresseerd bent. Hij heeft de eerste zet ogenschijnlijk verloren. Zij heeft daarentegen de macht naar zichzelf toe getrokken. Bij het verplaatsen van de kruk verzwikt ze zich zogenaamd een beetje en laat tegelijkertijd aanzienlijk meer zien dan daarvoor. Daarmee consolideert ze haar macht. Hij schiet toe om haar te ondersteunen en de rest is kassa. Als zij hem straks vraagt of hij nog een uurtje langer wil blijven, dan doet hij dat. Het geheel heeft misschien drie of vier seconden geduurd, maar dat is strategie op een hoog niveau!’
De foute jongeman was nog niet helemaal bekomen van de avond ervoor en was het college eigenlijk een beetje zat, dus hij besloot wat tegenwicht te bieden.
Met zijn meest schoolse gezicht zei hij: ‘Dus als ik het goed begrijp, dan koopt die man iets wat hij sowieso had kunnen krijgen, alleen moet hij daarvoor eerst haar macht bevestigen. Waar komt me dat toch zo bekend van voor?’
Ze pakte een dik modeblad dat binnen handbereik lag en sloeg hem daarmee om de oren.
Hij kwam de eerste paar minuten niet meer bij van het lachen.
(wordt vervolgd)