Het was duidelijk dat hij indruk op haar had gemaakt bij Jorritsma, Verdonck & Van Straten. In de dagen die volgden ging ze nog slechts een uur of twee werken in Landsmeer en als ze terugkwam, had ze meteen ook dingen voor het productiebedrijf geregeld: bankrekeningen, een BTW-nummer, de Kamer van Koophandel-registratie van de lege BV had ze gewijzigd van Cordoza Cargo naar Dutch Film Productions.
Ze brachten veel tijd samen door om te praten over hoe het nieuwe bedrijf, dat nu nog slechts administratief bestond, gestalte moest krijgen.
Zij dacht groot en hij dacht klein en ze eindigden regelmatig in het midden, maar vaker nog zei Djippie: ‘Luister eens, het is jouw bedrijf en het is jouw toekomst, dus zorg dat je je eigen beslissingen maakt.’
Haar suggesties richtten zich vooral op projecten die baat hadden bij de voor internationale bedrijven gunstige Nederlandse belastingwetgeving. Hij keek vooral naar veelbelovende eindexamenprojecten van de filmacademie in de hoop die ene crew te vinden die een internationaal project aankon en vooral ook aandurfde.
Diep in zijn hart geloofde de foute jongeman niet in een Nederlandse film die internationaal goed zou aanslaan. Er waren genoeg voorbeelden waarin dat wel gelukt was, maar hij zag het productiebedrijf meer als het doel dan de films die geproduceerd konden worden. Liever wilde hij geld investeren in films die een hoge kwaliteit hadden en via het circuit van filmfestivals lovende recensies kregen en daarmee zijn productiebedrijf indirect op de kaart zouden zetten. Zonder een cultureel netwerk was het productiebedrijf niet meer dan een bank en hij had geen zin een bank te beheren. Dat kon een fiscalist samen met een vermogensbeheerder of jurist ook prima.
Het voelde soms als een spagaat. Het was zijn bedrijf, maar het was haar geld.
Hoewel er rust en enige stabiliteit in hun omgang was gekomen, miste hij de freakshow die zij regelmatig van hun leven had weten te maken en zo kwam het dat hij zich op een avond hoorde zeggen: ‘Mis je je dagen in Maastricht niet?’ Meteen daarna had hij spijt dat hij het gevraagd had.
Ze dacht even na en zei: ‘Nee, eigenlijk niet, maar soms mis ik wel de troep die we van ons leven maakten. Het voortdurende gevoel je elk moment te kunnen verliezen, is zo’n beetje verdampt, maar nu voel ik misschien meer dan ooit de behoefte je geduld en begrip eens danig op de proef te stellen. Ik blijf toch wie ik ben. Ik ga dan toch plannetjes smeden om je emotioneel goed te laten stuiteren door je met mijn verlangens te confronteren om dan ziek van verlatingsangst te worden, zodat je me weer voor mezelf kunt beschermen door me te vergeven dat ik die gestoorde Djippie ben.’
Hij zuchtte en knikte.
‘Ik ken mannen veel te goed,’ vervolgde ze. ‘Ik kan je een mooi voorbeeld geven uit de clubs. Veel mannen gaan daar naartoe omdat ze hun vrouw niet trouw kunnen zijn, misschien omdat de spanning in hun huwelijk verdampt is, maar helaas vaker nog omdat ze veel te laat ontdekt hebben dat ze de verkeerde vrouw getrouwd zijn, maar dan zijn er kinderen, een hypotheek, etc. Om dat te ontvluchten doen ze eerst van alles wat binnen hun bereik ligt. Ze zetten misschien hun secretaresse tegen de archiefkast, ze verleiden de oppas, allemaal dingen waarvan je kunt verwachten dat die onherroepelijk problemen veroorzaken en dan uiteindelijk komen ze in een club, vast van plan om alles wat ze missen in te halen op een plek waar niemand hen kan vinden, waar geen sociale controle is en waar de vrouwen niet zullen praten met bekenden van hem.’
‘Beetje laf, eigenlijk.’
‘Ik herken ze al bij binnenkomst aan hun zoekende blik. Vervolgens hebben ze seks met de een, nog eens met een ander, misschien nog een derde, maar daarna is hun keuze gemaakt. Vanaf dat moment is die ene callgirl, escort of prostituée hun vaste keuze. Is het dan even een avond druk en ligt hun Tanja, ik noem maar een naam, op dat moment twee uur in het bubbelbad met een andere klant, dan wachten ze braaf. Stuur ik dan een paar meiden op zo’n man af, dan weigert hij die, al zijn die vrouwen tien keer mooier en aantrekkelijker. En als ik dan helemaal pech heb, dan hoor ik hem ook nog zeggen: “Nee, ik ben trouw aan Tanja.” Dan zak ik echt door de grond van ergernis. Een heel spoor van ravage trekken door de levens van je kinderen, je vrouw, de oppas en de secretaresse om dan de trouwe man uit te hangen voor een vrouw die niet meer in je ziet dan een portemonnee met een buik en te dun haar.’
‘Dat is behoorlijk tragisch,’ zei de foute jongeman.
‘Tragisch is het woord niet, het is huichelarij. Ze kopen hun eigen schuldgevoel af en omdat zoiets geld kost, laten ze zich voor de zekerheid ook nog maar even klaarmaken, want ze moeten natuurlijk wel economisch met hun geld omgaan.’
Hij streek met zijn hand langs haar wang. ‘Dat soort dingen weet ik allemaal niet,’ zei hij.
‘Toen ik eenmaal uitgelachen was over de streek die je Jorritsma flikte, zag ik je staan in je kostuum en ik dacht even de man te zien die je zou worden en ik wist honderd procent zeker dat jij nooit zo iemand zou worden als de man die ik zojuist beschreef. Ik geloof in je. Ik weet niet of je een producent gaat worden of een schrijver of iets anders, maar ik wist wel zeker dat je nooit een huichelaar zou worden en dat was genoeg voor mij. Dat ik je bij thuiskomst meteen op het bed geworpen heb en je rits lostrok, had weinig te maken met dat kostuum, zoals jij dacht, maar met een ander gevoel. Iets wat jij zo makkelijk kunt uitspreken en wat ik niet durf uit bijgeloof.’
‘Geen zorgen, ik zal je niet dwingen dat gevoel te omschrijven,’ zei hij.
Ze lachte. ‘En nu zie ik voortdurend dat je me mist. Ik ben nooit aanweziger in je leven geweest dan de laatste paar weken en toch mis je me…’
‘Ik ben juist heel blij met je aanwezigheid,’ zei hij.
‘Ja, dat ook. Als je me begeert, dan ben ik er, maar ik maak geen spel meer van je begeerte. Ik daag je niet uit en ik laat je er niet meer voor vechten. Nog even en je gaat borrelen en als je thuiskomt lig ik met mijn beentjes wijd op je te wachten en dat zou niet fair zijn naar wie ik ben en ook niet naar jou, want jij lijkt in veel meer dingen op mij dan je nu denkt en ik sluit de kans niet uit dat je ook nog sterker bent dan ik. Het is gewoon een kwestie van tijd voordat zich dat gaat manifesteren. Bij elke overeenkomst die bij Jorritsma getekend moet worden komt die fles champagne weer. Ik drink dan braaf een glaasje en ik weet heus wel dat zij denken dat zoiets de juiste benadering is voor een hoerenmadame, alleen ik leg me er dan maar bij neer. Jij niet. Nog een paar jaar en je gaat je helemaal nergens meer bij neerleggen. Ik kan manipuleren, maar jij kunt manoeuvreren.’
‘Voor mij ben je geen hoerenmadame,’ haastte hij zich te zeggen.
‘Toch mis je de stoute Djippie. Als ik nu zeg: laten we naar Landsmeer gaan en dan stel ik je aan mijn andere alter ego’s voor, dan zit jij al in de auto voordat ik het portier aan de bestuurderskant open.’
‘Zijn er nog veel meer dan?’ Hij deed zijn best verbaasd te klinken.
‘Het zijn er meer dan je nu kunt bevatten. Het zou mij ook goeddoen en ik zou het je zo graag willen geven, maar ik zou ook de moeilijkheidsgraad iets op willen schroeven, omdat ik net als jij niet tegen steeds hetzelfde kan. Jij hebt daar allerlei mooie woorden voor. Ik niet, maar ik kan wel dingen laten gebeuren. Dat is mijn talent. Nu zit ik in een situatie waarin ik dondersgoed weet waar je naar verlangt en ik heb ook een goed inzicht in mijn eigen verlangens en die hoeven niet met die van jou te botsen, dat heb ik inmiddels wel geleerd, maar ik zit als een konijn in de lampen van de jager te staren, want ik heb nog niet zo lang geleden jouw leven met het mijne besmet en ik ben bang dat ik niet verder durf vanuit zoiets vaags als een verantwoordelijkheidsgevoel.’
‘Maar als je zegt dat het bedrijf mijn bedrijf is, dan is mijn leven ook mijn leven en als ik verder besmet wil worden met jouw leven, dan is dat ook mijn keuze en die verhoogde moeilijkheidsgraad spreekt me ook wel aan. Dus ik hak die knoop maar gewoon door. Nu? Of morgen?’
Ze glimlachte en gaf hem een aai over zijn haar. ‘Denk je dat je het nog uit kunt houden tot morgen? Het is laat en de extra moeilijkheidsgraad vraagt om meer tijd. Laten we er een hele dag en avond voor uittrekken, misschien met tussendoor wat telefoontjes die ik echt moet plegen.’
(wordt vervolgd)
’