Zwanet was precies zoals hij zich haar herinnerde. De manier waarop ze meebewoog en hoe ze zijn behoeftes leek aan te voelen en haar Overijsselse dialect. Toch was Zwanet geen door Djippie ingestudeerd theaterstukje, want er waren voldoende verschillen met de vorige keer. Genoeg om haar personage nog geloofwaardiger te maken dan het de eerste keer al was.
Met Natalie gebeurde ongeveer hetzelfde, alleen was de foute jongeman nu degene die anders was. Hij probeerde alles tot in het oneindige te rekken, niet omdat wat hij voelde zo anders was, maar omdat hij zo langzamerhand als een berg op ging zien tegen de experimenten. Midden in een eindeloos durende poging haar met de mond te bevredigen en dat steeds af te breken vlak voordat ze klaarkwam, klonk opeens de echte stem van Djippie, zonder ook maar een schijn van de onderdanigheid waarin haar creatie Natalie excelleerde.
‘Ja, hallo? Wie denk je hier eigenlijk in de maling te nemen? Je ligt gewoon tijd te rekken!’
‘Het spijt me,’ zei hij, ‘ik denk dat ik gewoon een beetje onzeker ben over wat er nu komen gaat.’
Ze had kennelijk alweer spijt dat ze zo was uitgevallen, of misschien was het in haar beleving een doodzonde om zo uit een rol te vallen, want haar stem was rustiger toen ze zei: ‘Ja maar, lieverd, jij miste de spanning en jij wilde zo nodig weer hier naartoe en ik heb je vanochtend verzekerd dat wat er komen gaat mij waarschijnlijk meer pijn zal doen dan jou.’
‘Misschien wil ik je wel helemaal geen pijn doen?’
‘Dat is niet aan jou om te beslissen. Dat is nog altijd iets waar ik zelf voor mag kiezen. Als je de oude spanningen tussen ons opnieuw wilt beleven, dan hoort dat er ook bij.’
Daar had ze gelijk in. Hij zweeg.
‘Schat, als jij nu besluit dat je liever een Candle Light Cruise maakt in een rondvaartboot in Amsterdam met een van je meisjes, Zwanet, Natalie of ik, dan kan dat ook. Dan regel ik dat nu meteen voor je. Maar ik wil iets met je delen. Ik dacht dat je dat fijn zou vinden. Uitvogelen wie Djippie nu werkelijk is, dat is volgens mij je favoriete hobby.’
Ze was duidelijk woedend, maar ze deed haar uiterste best om redelijk over te komen. Voor haar doen, in ieder geval, want ze wachtte niet op een antwoord.
‘Wie ik ben is helemaal niet zo interessant als jij denkt, Mister Clit Teaser. Ik ben gewoon die vrouw die niet hardop kan zeggen wat ze voor je voelt, maar die wel haar benen onder haar kont uitrent om al je doelen én fantasieën waar te maken. Ik heb alles voor je in huis. Wat je maar wilt. Het enige wat ik nu even niet heb is tijd. Jij moet je pak nog aantrekken en ik moet me omtoveren in een andere gedaante, want we moeten twee uur voordat mijn club opengaat aanwezig zijn.’
‘Helemaal naar Maastricht?’
‘Nee, gekkie, ik heb er ook een in Amsterdam-Noord, dat heb ik je eerder verteld.’
Twee gevoelens vochten nu met elkaar. Enerzijds schaamde hij zich omdat hij moest inzien dat hij behoorlijk egoïstisch was geweest, anderzijds was er de angst voor wat komen ging. De clubs, die waren van haar als hij er niet bij was en tijdens haar afwezigheid had hij zichzelf aangeleerd om niet te fantaseren over wat ze daar deed. Niet dat hij een moreel oordeel over de clubs in algemene zin had. Hij wilde gewoon niet weten wat ze daar deed. Dat was een van de belangrijkste beslissingen die hij had moeten maken om samen met haar te kunnen zijn en vooral om samen met haar te kunnen blijven.
Djippie was begonnen haar make-up te verwijderen om nieuwe aan te kunnen brengen. Dat idee van die Candle Light Cruise sprak hem nu bijzonder aan, alhoewel hij zich voorgenomen had om nooit als een idioot rondjes te varen door Amsterdam met toeristen.
‘Wat gaan we daar dan doen?’
Djippie was inmiddels geheel rustig, waarschijnlijk omdat het aanbrengen van make-up gewoon niet lukte als je overstuur was. Ze was een praktisch ingestelde geest.
‘Nou, heel simpel. Net zoals in Maastricht heb ik daar iemand die ik kan vertrouwen en die weet dat ik het af en toe fijn vind om incognito mijn eigen club te bezoeken en ik heb haar vanochtend gebeld dat ik vandaag kom. Zij begint twee uur voor openingstijd en de meiden komen meestal op z’n vroegst een uur van tevoren binnen, maar ik kan moeilijk met jou aan de arm binnenkomen.’
‘Waarom dan niet?’
‘Omdat ik dan niet meer een van de meisjes ben en nog zo wat redenen die je nu niet hoeft te weten omdat ik dan de spanning uit de avond haal. Je gaat daar overigens naartoe met Tasja, herkenbaar aan haar standaard roze pruik. Ze is zo vaak mishandeld in haar leven dat ze geniet van de veiligheid die een club te bieden heeft. Ze heeft ook een tijdje op een rondvaartboot gewerkt als gids, maar dat verzin ik nu ter plekke, omdat jij waarschijnlijk nu zit te betreuren dat je niet meteen ja hebt gezegd op die Candle Light Cruise.’
‘Maar wat moeten we daar nu precies?’
Hoe meer hij overstuur raakte, des te rustiger werd Djippie.
‘Nou, nou, wat een burgerlijkheid weer. Nooit ergens problemen mee en nu is er paniek omdat we naar een club gaan. En wat we daar gaan doen? Don’t you worry your pretty little head about it. Morgen dank je me op je blote knieën.’
Met dat woord burgerlijkheid had ze hem klem. Hij had haar inmiddels veel beter leren kennen, maar zij hem ook. Als hij ergens niet op betrapt wilde worden, dan was het burgerlijkheid.
Zuchtend en wat angstig hees hij zich in zijn kostuum. Ze had aan alles gedacht. In een van de plastic tasjes zat een schoon overhemd, stropdas en sokken en in het andere plastic tasje zaten twee vers gepoetste schoenen.
De roze pruik stond Tasja wel. Ze had alleen een Zeeuws accent en van de vele accenten die het Nederlands kende was dat een van zijn minst favoriete.
‘Ja, maar daar kan ik ook niets aan doen,’ zei Tasja toen ze in de auto gestapt waren. ‘Bij ons thuis praten we allemaal zo. Het is trouwens een stuk beter sinds ik hier ben komen wonen. Mijn broer zegt dat hij me nog amper kan verstaan, zo anders ben ik gaan praten door die Amsterdammers.’
Hij kon er niet om lachen. Zij wel.
Tasja had nog een andere eigenaardigheid en dat was dat ze hem om de tien minuten in zijn kruis greep en daarna heel hard en schel begon te lachen.
(wordt vervolgd)