De club bevond zich in een loods die eerder waarschijnlijk dienst had gedaan als werf. Ze moesten twee stalen trappen op om bij een deur te komen met een bel. Ze belde aan, een vrouw opende een schuifje aan de binnenkant van de deur, keek wie er aangebeld had en sloten werden omgedraaid. Minstens drie, en de deur zwaaide open.
‘Ha Moppie, ik was al bang dat je niet meer zou komen opdagen, geef me eens een lekkere pakkerd, want het is ook niet elke dag dat we je hier mogen begroeten!’
De vrouw die de deur had geopend heette Sonja. Ze was ietwat mollig, keurig gekleed in een stemmige zwarte jurk, overduidelijk geen avondjurk. Ze had zo lid kunnen zijn van het Katholiek Vrouwengilde, waar zijn moeder voorzitter van was.
‘En wat hebben we hier?’ zei Sonja, terwijl ze de foute jongeman van top tot teen opnam. ‘Zo, dat is geheel niet verkeerd… Koop of huur?’
Hij stond er wat beteuterd bij en zij stond trots en tevreden te kijken.
‘Trek het je niet aan,’ zei Sonja. ‘Ik heb echt alles over je gehoord. Djippie eh… Tasja en ik kennen elkaar al jaren en de laatste drie maanden heeft ze veel over je verteld. Op sommige vlakken weet ik meer van je dan je moeder, dus ga lekker op een kruk zitten, dan gaan zij en ik even naar achteren. We zijn zo terug.’
Naar achteren bleek een soort ruimte te zijn die via een deur achter de bar te bereiken was, waarschijnlijk een klein kantoortje. Hij keek om zich heen en wat hij zag was eigenlijk een beetje een teleurstelling vergeleken bij wat hij er zich van voorgesteld had. Het leek een normale discotheek te zijn met een lange bar.
De barkrukken waren wel anders. Ze waren luxe uitgevoerd in chroom en leer en hadden een rugleuning in de vorm van een halve cirkel. Hij nam aan dat dit was om ongevraagde handtastelijkheden te voorkomen, maar zeker wist hij dat niet. Het konden ook gewone leuningen zijn die voor zitcomfort bedoeld waren.
Hij was duidelijk op zoek naar elementen die wezenlijk anders waren dan je in een normale discotheek zou verwachten en die vond hij uiteindelijk in de wenteltrap aan het einde van de ruimte, die duidelijk naar een bovenetage ging, en de televisies die om de paar plaatsen aan de bar bevestigd waren, maar die stonden uit.
De deur ging weer open. Tasja stopte wat briefjes in haar handtasje en Sonja had blosjes op haar wangen en leek een uitstekend humeur te hebben.
‘Wat wil je drinken, schoonheid?’ vroeg ze aan hem. Hij bestelde een jenever met 7-Up. In Arnhem had hij nog gedacht dat een dubbele jenever met 7-Up niet bestond, maar hier werden ze standaard zo geschonken. Tasja bestelde een flesje bronwater.
Sonja liep naar het einde van de bar en opende daar een soort kastdeur. De verlichting werd gedimd en UV-licht werd toegevoegd. De muziek ging aan, maar aanzienlijk zachter dan je in een discotheek zou verwachten en de televisies floepten een voor een aan en toonden porno. Niet echt hele pornofilms, meer compilaties van de hoogtepunten. Ze hadden geen geluid, waardoor ze een soort aquariumfunctie kregen.
Nadat kennelijk alle schakelaars waren omgedraaid, kwam Sonja weer terug en pakte een flesje jenever en schonk hem nog een borrel bij. Ze pakte het flesje 7-Up op, zag dat het nog voor de helft gevuld was en zette het weer terug, zonder een volle ernaast te zetten. Hij zat nu eigenlijk jenever met ijswater te drinken, maar hij protesteerde niet, want hij kon het ontspannen gevoel van licht aangeschoten worden nu best wel gebruiken.
Wat er ook ging gebeuren die avond, het werd snel duidelijk dat Sonja een deel van de regie uitmaakte.
‘Straks als de meiden een voor een binnenkomen, dan zet ik jullie wel aan tafeltje negen. Daar hebben jullie het beste overzicht en het minste gedoe mee, alhoewel ik dat laatste niet verwacht, want je ziet er erg bezet uit met die schoonheid naast je.’
Het was even wennen voor hem om met schoonheid aangesproken te worden. De eerste paar keren had hij om zich heen gekeken of er misschien iemand achter hem stond, maar gaandeweg begon dat woord schoonheid hem steeds beter te bevallen.
‘Hè gezellig, Tas, ik heb je gemist! Fijn om even samen aan de bar te zitten.’ Ze stak een lange filtersigaret met een goudgekleurd filter aan. ‘Normaal loop ik me de pleuris te rennen om alles op tijd klaar te krijgen. Goed plan van je om me te vragen vandaag wat eerder te beginnen. Misschien moet ik dat vaker doen, dan sta ik aan het begin van de avond ook wat rustiger op mijn plek.’
‘Het ziet er allemaal keurig uit, schat!’ zei Tasja. ‘Ik weet al jaren dat ik op je kan bouwen, maar het is toch elke keer weer een verrassing als ik hier binnenkom en de kleine en grote verbeteringen zie. Misschien moet ik je eens naar België sturen om de koningin Fabiola van mijn club daar te onttronen.’
Ze schaterden het uit. Een zakelijk gesprek was het niet tussen die twee en dat had hij wel verwacht. Eerder was het een bevestiging van een jarenlange vriendschap. Hij voelde zich met de minuut meer op zijn gemak.
Inmiddels druppelden ook de meiden binnen. Op het eerste gezicht gewone vrouwen die je overal in een winkelcentrum kon tegenkomen, maar als ze tientallen minuten later weer omlaag kwamen, straalden ze iets veel geraffineerders uit. Stuk voor stuk waren het aantrekkelijke vrouwen. De een wat meer door haar maten en looks, de ander door haar uitstraling.
De foute jongeman was bijna vergeten dat hij hier zat met een reden, toen Tasja in zijn oor fluisterde: ‘Ik ga zo even mijn neus poederen en dan komt er een jonge vrouw naar je toe om je mee naar boven te nemen. Niet protesteren, gewoon doen wat ze voorstelt.’
Hij schrok. ‘Alsof ik achterlijk ben zeker. Dan kan ik van tien aftellen en dan kom jij met een bijl binnenstormen.’
‘Je bedoelt zoals met Tanja toen. Dat was anders. Persoonlijk. Dit is zakelijk.’
Razendsnel dacht hij na. Hij kon moeilijk een rel gaan trappen nu. In plaats daarvan bedacht hij een slim plan dat de hele situatie in één keer kon oplossen. Hij was even heel trots op zijn eigen inventiviteit.
‘Ok, als jij dat zo ziet, dan ga ik daarin mee,’ zei hij, terwijl hij ervan overtuigd was dat hij haar te slim af was geweest.
Ze liet hem alleen en inderdaad, binnen tien seconden stond er een bijzonder mooie vrouw aan zijn tafel die hem vroeg haar te volgen naar boven. Ze pakte hem bij zijn hand en samen liepen ze de trap op en boven leidde ze hem naar een kamer met bubbelbad. Ze had een lange zijden rok aan, maar ze trok aan een minuscuul strikje. Het hele gewaad gleed geruisloos van haar af en ze stond naakt voor hem, gebaarde hem om ook zijn kleren uit te doen, terwijl ze zelf in het water gleed.
Hij was niet van plan iets uit te trekken, al was het alleen maar om zijn opkomende erectie te verhullen.
‘Luister eens,’ zei hij in een mislukte poging vriendelijk over te komen. ‘Ik ga me helemaal niet uitkleden en we gaan zeker niets doen. Jij blijft gewoon lekker in bad zitten en ik zit een geloofwaardig deel van de tijd hier uit en dan loop jij samen met mij glimlachend de trap weer af, maar ik heb geen zin om in een valstrik te lopen.’
‘Een valstrik, mmm… Spannend! We kunnen spelen dat ik de Russische spionne ben die ongezien je microfilm moet ontfutselen en daar al je geheime plekjes voor moet onderzoeken. Opwindend…’
‘Nee, wij gaan helemaal niets doen, begrijp je dat? Nada!’
‘Maar ik ben on the house. Een cadeautje van Sonja… De meeste mannen zouden daar blij mee zijn…’
‘Misschien ik onder totaal andere omstandigheden ook wel, maar nu even heel nadrukkelijk niet!’
Driekwart uur ging voorbij in het gezelschap van een mooie vrouw die zich duidelijk toch wel enigszins beledigd voelde. Dat was lang genoeg, zo oordeelde hij. Het moment dat Djippie als Tasja in een fit van jaloezie de ruimte binnen kwam stormen was uitgebleven.
‘Je zult zien dat ik hier straks de schuld van ga krijgen,’ zei de vrouw, terwijl ze de wenteltrap afdaalden.
Het was inmiddels druk geworden, maar nergens zag hij zijn Tasja. Toen zijn blik die van Sonja kruiste, wenkte ze hem naar de bar te komen, waar ze hem alweer zo’n dubbele, of misschien wel driedubbele jenever inschonk.
‘Je vriendin is even met een klant naar boven. Ze zal hier vermoed ik binnen een minuut of tien weer zijn.’
Hij schrok en begon te transpireren.
‘Waar maak je je druk om? Kun je niet zien dat je de man bent waar ze haar hele volwassen leven naar gezocht heeft? Ze houdt van jou!’
‘Nou, het zou fijn zijn als ze dat zelf ook een keer zou zeggen!’ Het kwam er bitser uit dan hij bedoeld had.
Sonja glimlachte. ‘Ja, jij bent heel gul in dat soort dingen, dat heb ik vaak genoeg van haar gehoord, maar zij is anders gul.’
Hij schaamde zich voor zijn uitval, want hij wist dat Sonja gelijk had, maar het idee dat ze daar nu ergens met een klant lag, deed zijn hersens bijna koken van jaloezie.
Het laatste wat hij wilde was haar van die trap af te zien komen met die klant, maar tegelijkertijd kon hij zijn ogen niet van die wenteltrap afhouden en uiteindelijk kwam ze geheel alleen de trap af. Hij was inmiddels behoorlijk aangeschoten, anders had hij aan haar gezicht en bewegingen gezien dat ze razend was.
Ze liep in één rechte lijn, mensen opzij duwend, op hem af, pakte hem bij zijn stropdas, zei: ‘Mee jij!’ en trok hem richting uitgang.
Sonja had een milde glimlach om haar lippen.
De portier wilde haar tegenhouden omdat de regels van het huis waren dat dames die hier werkten geacht werden niet met klanten elders af te spreken.
Ze had haar rol van Tasja inmiddels geheel laten vallen.
In haar eigen stem beet ze hem toe: ‘Ik ben de eigenaresse, zulthoofd!’ en duwde hem opzij.
(wordt vervolgd)