‘Waar dacht je in hemelsnaam mee bezig te zijn? Begrijp je dan helemaal niets van wat zich buiten je gezapige leventje afspeelt?’ De tranen liepen over haar wangen.
‘Ik wilde je niet kwetsen.’
‘Jij bent heel goed in staat mij te kwetsen. Kijk naar mijn gezicht, droplul! Heb je enig idee hoe gekwetst ik ben?’
Hij zweeg. Wat moest hij zeggen? Zíj had gewoon bij een klant gelegen en hij had haar willen behoeden voor haar eigen jaloezie. Wat was daar mis mee?
‘Tweehonderdvijftig gulden foetsie! Allemaal voor niets, omdat jij zo nodig de brave hork moest uithangen!’
Hij was inmiddels te aangeschoten om te begrijpen dat zij helemaal niet kon weten dat hij niets gedaan had met het cadeau dat hem door haar via Sonja aangereikt was.
‘Je begrijpt ook helemaal niets. Ik vertrek nu. Als je mee wilt, dan kan dat, maar ga me alsjeblieft niet verder lastigvallen met gebazel over je goede bedoelingen, want dat trek ik even niet meer.’
Ze reden weg. Zij zweeg, hij zweeg.
Eenmaal een eind op weg leek haar stemming milder te worden. ‘Ach, dit is ook mijn eigen fout. Ik vergeet steeds hoe jong je nog bent. Ik gun mezelf bepaalde vrijheden en als ik dan weer terug bij je ben, dan voel ik me schuldig. Ik wilde je Anja gunnen, maar ik trok het niet vanwege mijn jaloezie. Ik wilde dat je een normale studietijd had, gewoon uitgaan, feesten en daar hoorde geflirt en seks met meisjes bij, maar dat kon ik ook al niet. In plaats daarvan trok ik je een kostuum aan en gaf je een productiebedrijf. Gewoon omdat ik te jaloers en te bezitterig ben om je te delen. Misschien omdat je het enige bezit bent in mijn leven dat ik niet geërfd heb. Of iets anders gestoords. Ik weet het niet en ik kan er ook niet echt bij. Ik kan mezelf prima delen met anderen en dat verandert niets aan hoe ik me bij jou voel.’
‘Maar wat is er nu eigenlijk gebeurd dat je zo razend bent geworden?’ zei hij. ‘Ik snap het oprecht niet en in algemene zin vind ik dat zelfs een droplul nog wel een verklaring verdient.’
Ze sloeg geërgerd met haar handen op het stuur. ‘Dat kan ik gewoon niet uitleggen of verwoorden, zoals jij dat noemt.’
‘Je hebt een heel plan bedacht en dat vervolgens vanochtend met Sonja doorgenomen. Vertel me dan op z’n minst wat het plan was. Je hebt het naar haar wel verwoord, dus dan moet je hetzelfde plan ook aan mij kunnen vertellen.’
Ze zuchtte. ‘Je hebt gelijk. Ik heb met Sonja hele gesprekken gehad over mijn angst je kwijt te raken en over de jaloezie die ik voelde, omdat ik ook wat ouder ben en er zoveel leuke jongere meisjes rondlopen die minder bagage hebben dan ik. Zij confronteerde mij met de vrijheden die ik mezelf permitteerde en dat het hoog tijd werd dat ik wat aan mijn jaloezie ging doen.’
Nu was het de foute jongeman die zuchtte. ‘En het theater van vanavond was bedoeld om je over je jaloezie heen te helpen?’
‘Zo’n beetje, maar het wordt nog erger.’
‘Ja, zoiets vermoedde ik al.’
‘Ik vertel het je als je me belooft om me niet uit te lachen.’
‘Natuurlijk lach ik je niet uit.’
‘Sonja en ik hadden bedacht dat ik mezelf moest trainen minder jaloers te worden, ook al omdat de vrijheden die ik mezelf toe-eigen vaak een soort vergelding vooraf zijn als ik je er weer eens van verdenk dat je tijdens mijn afwezigheid snel weer in de armen van een ander zult gaan liggen, zoals toen met Anja.’
‘Wij hadden geen relatie toen ik Anja leerde kennen.’
‘Maar ik wel met jou.’
Ze reed de auto een afslag op en parkeerde hem op de stoep. ‘Ik moet nu even niet rijden,’ zei ze.
‘Vertel nu maar het plan,’ zei hij met klem.
‘Ja, het is even simpel als belachelijk, dat snap ik nu ook wel. Maar hoe pakken twee vrouwen uit het oudste vak dat aan? Jij zou de mooiste vrouw in huis aangeboden krijgen van ons en ik zou in de beveiligingsruimte gaan zitten kijken naar hoe jij helemaal opging in de seks met haar. Gewoon om eelt op mijn ziel te kweken. Voordat ik in dat kamertje plaatsnam, hadden we nog een kleine vriendschappelijke weddenschap afgesloten. Zij was ervan overtuigd dat je niets zou doen en ik dacht dat je helemaal los zou gaan.’
‘Dus je hebt gewoon gezien wat er in die kamer gebeurde?’
‘Ja, het is niet netjes, ik weet het, maar zo werkt beveiliging nu eenmaal in zo’n club.’
‘En daarna besloot je maar even een klant mee te pikken?’
‘Hoe kom je daar nu bij? Ik lag een partijtje na te huilen op een toetsenbord. Onmacht, woede, verdriet, wie zal het zeggen? Misschien speelde het zich allemaal wel tegelijk in mijn hoofd af. Maar wie had je wijsgemaakt dat ik bij een klant was? Toch niet die meid waar je mee naar boven bent gegaan? Want dan heb ik nog een appeltje met haar te schillen!’
‘Nee, Sonja.’
Djippie schoot in de lach. ‘Wat een tinneftemeie is die vrouw toch. Ze wist dat ik boven ook beeld had van de bar en het was goed aan je te zien dat je niet happy was en ik dacht natuurlijk dat je me de les ging lezen. Dat je je niet als een stuk vlees over tafel liet schuiven. Dat soort beelden had ik voor ogen. Maar je was gewoon jaloers, net zoals ik dat zo vaak ben en in plaats van wat ik in jouw plaats had gedaan, namelijk razend de deur uitrennen of alle deuren van de kamers boven intrappen totdat ik je vond, zat jij gewoon liefdevol op me te wachten. Dus ik ben maar even daar blijven zitten om uiteindelijk te beslissen dat aanval de beste verdediging was.’
(wordt vervolgd)