Aanvankelijk richtte Sonja’s ontevredenheid zich niet alleen op de verdraaiing van haar uitspraken, maar ook op het feit dat ze zonder toestemming gefotografeerd was. Het was zonder meer een flatteuze foto, maar ze had er niet voor betaald gekregen. In haar perceptie hoorde dat wel zo te zijn. Dat in de journalistiek andere wetten gelden, dat begreep ze niet.
Inmiddels zag je haar gezicht vrijwel overal en dat moet moeilijk zijn geweest.
Dat veranderde al snel toen ze merkte dat haar tijdelijke roem ook voor een hogere omzet van de club zorgde. Wat zij als negatieve publiciteit zag en als schending van haar privacy, werd door de vaste klanten heel anders ervaren. In hun ogen was ze een beroemdheid geworden en dat lieten ze merken ook.
Wiens gezicht niet op veel voorpagina’s prijkte, dat was hoofdrolspeelster Anja van Junkieleed en iedereen die iets met de productie van de film te maken had, voelde aan hoe moeilijk dat voor haar moest zijn, maar ze liet niets van haar horen.
‘Mij kan het helemaal niets schelen,’ zei Djippie. ‘Haar contract is afgelopen.’
‘Dat contract wel,’ zei de foute jongeman, ‘maar de film gaat inmiddels naar andere filmhuizen in het land en dan zijn er nog licentierechten en mogelijk gaat de film nog langs festivals en ik betwijfel of je dan om een hoofdrolspeelster heen kunt.’
‘Ja maar, dat is nu jouw probleem, want jij hebt dat contract laten opstellen.’
Hij keek haar verbaasd aan. ‘Ik ben helemaal niet bij dat contract betrokken geweest en het zit niet eens in de papierboedel die overgedragen is naar Dutch Film Productions. Wat voor contract was dat dan precies?’
‘Weet ik veel. Het is nogal een tijdje geleden,’ zei ze.
‘Laat me raden,’ zei hij, ‘blijf met je gore poten van mijn vriendje af, verschijn voortaan op tijd op de set en anders betaal je maar een dwangsom van fl 5000,– per overtreding?’
‘Zie je dat jij een zakelijk licht bent? Je kent de inhoud van een contract zonder dat je er een blik op hebt geworpen, maar het was wel wat correcter opgesteld, want dat heb ik bij Jorritsma laten opstellen en daar gebruiken ze geen termen als gore poten.’
‘En stond er toevallig ook een clausule in dat je na voltooiing van de film niets meer met haar te maken wilde hebben?’
‘Ja, zoals ik al zei, ik ken de inhoud van dat contract niet precies, maar het lijkt me sterk dat ik zoiets niet heb laten opnemen.’
Geërgerd toetste hij het nummer van Jorritsma in en eiste het contract op. Dat was geen enkel probleem. Dat konden ze zo naar hem doorfaxen. Hij gaf het nummer van de fax in Landsmeer door, want zelf had hij geen telefax.
‘Kom, pak je spullen,’ zei hij, ‘we gaan nu naar Landsmeer.’
Djippie voelde wel aan dat er iets niet goed was gegaan met dat contract, dus ze sloeg een arm om hem heen en duwde een hand tegen zijn kruis. ‘Schat, ik wist niet dat het je zo te kwaad had. Als dat zo is, mag je dat altijd gewoon van me vragen, hoor, dan hoef je echt niet eerst ruzie te maken. Mijn meisjes en ik staan altijd voor je klaar.’
Hij moest zijn best doen om niet iets heel naars te zeggen, want wie kon er kwaad worden op zo’n vrouw?
Hij in ieder geval niet.
In Landsmeer aangekomen, las hij meteen het contract door en daarin stond precies waar hij al bang voor was. De samenwerking met Anja was afgerond op de dag van de voltooiing. Dat betekende op basis van het hoofdcontract dat hij voor alle andere zaken als distributie en licenties opnieuw met haar in onderhandeling moest. Dat haar overeenkomst afgelopen was, betekende niet dat ze als persoon geen rechten kon ontlenen aan het gebruik van haar beeltenis.
Weer belde hij het kantoor van Jorritsma en werd nu meteen doorverbonden. De foute jongeman besloot met de deur in huis te vallen:
‘Heeft geen van de inktkoelies op uw kantoor stilgestaan bij het feit dat je een contract met een hoofdrolspeelster van een film niet alleen als een arbeidsovereenkomst kunt zien? Zoals het contract opgesteld is, is elke verbintenis verbroken en alles wat verder nog met die film gebeurt, moet nu met haar opnieuw uitonderhandeld worden.’
Jorritsma was even stil en hij hoorde geritsel van papier. Kennelijk pakte hij het contract en de clausule er even bij. Er klonk een nerveus kuchje aan de andere kant van de lijn.
‘Allereerst wil ik, om onze samenwerking vriendelijk en correct te houden, even duidelijk maken dat de term inktkoelies niet helemaal past bij de expertise die wij al sinds 1958 aan onze klanten leveren.’
‘Akkoord, dat neem ik terug. Maar nu de hamvraag. Interpreteer ik die clausule juist?’
Jorritsma kreunde zachtjes aan de andere kant van de lijn. ‘Onze prioriteit heeft natuurlijk in eerste instantie gelegen bij mevrouw Cordoza, die een strikte clausule wilde.’
‘Uw taak is bovenal om mevrouw Cordoza van goed advies te voorzien en haar niet doelbewust in een situatie te brengen waar ze geld in kan verliezen.’
‘Kom, kom,’ zei Jorritsma, nu weer volledig vanuit de hoogte. ‘Laten we eerlijk zijn: wie had kunnen bedenken dat een film die Junkieleed heet ooit voor enig rendement zou zorgen? Bovendien overschat u dat kind dat de hoofdrol speelt schromelijk. Dat is een behoorlijk naïef ding, natuurlijk. Die gaat heus niet moeilijk doen.’
‘Oké, dus daar heb ik uw woord op? Gaat het meisje wel moeilijk doen, dan draait u op voor de kosten?’
‘Dat is weer een heel andere kwestie. Dat kan ik nu niet zomaar op voorhand toezeggen. Dat zou onrealistisch zijn.’
‘Helemaal goed, mijnheer Jorritsma, laat ik u dan op voorhand toezeggen dat wij er niet geheel zeker meer van zijn dat wij in de toekomst nog wel met u willen samenwerken.’
Terwijl hij de hoorn neerlegde, hoorde hij Jorritsma onverstaanbaar nog wat sputteren, maar daarna was het stil.
Djippie zat hem met open mond en grote ogen aan te staren.
‘Wat is er?’ vroeg hij. ‘Heb ik wat verkeerds gezegd?’
‘Nee, lieverd, helemaal niet, maar je gaat nu wel met me mee naar de slaapkamer, of je nu zin hebt of niet. Ik heb nooit geweten dat ik zo opgewonden kon worden van een telefoongesprek.’
Hij had inderdaad geen zin. Daarvoor zat hij nog te veel in gevechtsmodus. Het speet hem dat hij speciaal voor dat gesprek geen kostuum had aangetrokken, maar hij troostte zich met de gedachte dat Jorritsma hem tijdens het gesprek wel degelijk zo gekleed voor zich had gezien.
(wordt vervolgd)