Jorritsma begon hem steeds meer te fascineren. Niet vanwege het feit dat Djippie opgewonden werd als hij de man op zijn nummer zette, maar omdat hij lang voor het overlijden van de oude Cordoza vrijwel alles wat er zakelijk gaande was geformaliseerd had.
Dus als de Belastingdienst geen mogelijkheid had om te achterhalen waar de transacties van Bluebird Shipping vandaan kwamen en als de politie bij gebrek aan mankracht mogelijke illegale transacties niet kon achterhalen, wie lag dan meer voor de hand om te vragen wat er gaande was met die bedragen dan Jorritsma? Waren er contracten afgesloten, dan lagen die hoogstwaarschijnlijk op zijn kantoor.
De foute jongeman belde het kantoor van Jorritsma, niet namens Dutch Film Productions, maar als vertegenwoordiger van Cordoza Cargo. Hij wist immers na het incident met de clausule van Anja dat het kantoor makkelijk contracten verstuurde en dat daarna pas Jorritsma of een andere betrokkene eventueel ingelicht werd. Het zou vast iets met klantgerichte efficiëntie te maken hebben gehad.
Hij meldde zich telefonisch bij de receptie als Davidson van Cordoza Cargo. Tot zijn plezier herkende hij de stem van de receptioniste. Zij was uitgerekend de enige van de vier receptionistes aan wie hij voorgesteld was.
Ze heette Marja, makkelijk voor hem te onthouden, en het zou voor haar een stuk moeilijker zijn om alle namen te onthouden van mensen die zij zoal aan de lijn kreeg, gokte hij. Met zijn meest bekakte juristenstemmetje zei hij: ‘Mar, schat, ze zeuren mijn kop grijs over een contract met Bluebird Shipping en ik heb het, dat weet ik zeker, maar de nieuwe secretaresse heeft haar eigen manier van archiveren en nu is ze ook nog met zwangerschapsverlof. Ik weet dat het veel gevraagd is, maar zou jij de belangrijkste contracten met de Bluebirdjes nog even willen faxen?’
Natuurlijk wilde Marja dat en ze deed zelfs haar uiterste best er heel sexy bij te klinken.
Het was hooguit tien minuten later dat de fax begon te lopen. Pagina na pagina. Hij veegde alles bijeen en ging zitten lezen. Hij werd er aanvankelijk niet veel wijzer van, anders dan dat het contract ging over een loods in Suriname, die geleverd werd door Cordoza Cargo aan een Colombiaans bedrijf.
Op het eerste gezicht waren de contracten een beetje een teleurstelling, want ze waren in het Spaans en ze waren in Zuid-Amerikaanse stijl van de nodige notariële stempels voorzien die bij het faxen niet helemaal helder waren doorgekomen, maar helemaal links onderaan zag hij de handtekening van Cordoza namens de Cargo BV en rechts onderin de zeer herkenbare handtekening van Jorritsma namens Beheer BV De Prins.
De foute jongeman had haastig zitten lezen omdat hij eigenlijk elk moment een berispend telefoontje van Jorritsma verwachtte, maar dat bleef uit. Ook had de man kennelijk Djippie niet gebeld, anders was die zijn kamer wel komen binnenstormen.
Hij zocht alle contracten nog eens af, maar overal stond die Beheer BV, nergens de naam van het deftige kantoor van Jorritsma. Ja, op de cover sheet en bovenaan elke pagina als signatuur van de fax waarvandaan ze verstuurd waren. De contracten waren door twee personen getekend namens twee BV’s. Na enig speurwerk kwam hij er zelfs met zijn schoollatijn achter dat beide partijen een gelijk aandeel in de opbrengsten hadden.
Dit was onmiskenbaar het bewijs dat de oude Cordoza in zaken was geweest met Jorritsma. Hij wist niet genoeg van dit soort zakelijke samenwerkingen tussen een door Interpol gezochte crimineel en een beëdigd notaris. Misschien dat Jorritsma afgeschermd werd door Beheer BV De Prins. Het Nederlandse rechtssysteem was voor hem en vele anderen niet altijd even transparant, maar in het slechtste geval was dit toch op z’n minst een behoorlijke vlek op het blazoen van de onkreukbare Jorritsma.
Misschien dat de politie voor deze contracten wél wat mankracht vrij kon maken en misschien had de Belastingdienst er wat aan, maar hij besloot de contracten vijfvoudig te fotokopiëren en ze op verschillende plaatsen te bewaren. In zijn eigen huis in Amsterdam, misschien bij Pim en Arend en in de onderste lade van zijn bureau hier.
Ook besloot hij Djippie voorlopig niet te informeren totdat hij het hele contract had laten vertalen door iemand die beter ingevoerd was in formeel Spaans.
Voor het eerst had hij het gevoel dat hij een sleutel tot het mysterie van de erfenis in handen had.
De deurbel ging. Deze keer was het niet de Trattoria, maar de Traiteur, want hij hoorde haar aangesproken worden als Mademoiselle. Dat was eigenlijk wel fijn, want hij was het Italiaanse eten een beetje zat. Niet dat de kwaliteit van het eten niet goed of gevarieerd was, maar hij nam het ze steeds meer kwalijk dat ze nooit eens een pizza serveerden. In zijn ergernis verdacht hij de twee koksmutsen ervan dat zij na het rondbrengen van hun cuisine lekker zelf wel een pizza gingen eten.
Hij wachtte tot het gerammel met bestek en borden stilviel en verplaatste zich naar de eetkeuken.
De tafel was gedekt, maar Djippie leek wat in gedachten te zijn.
‘Is er wat, lieverd?’
‘Ja, je hebt me gisteren afgewezen,’ zei ze met een spottende blik.
‘Ik heb echt niet geweten dat het zo hard aankwam,’ zei hij, ‘anders had ik wel mijn best gedaan om te doen alsof.’
‘Lul!’ Ze wierp een servet in zijn richting.
‘Hoezo, je houdt anders toch zo van afstandelijk?’
‘Steeds minder,’ zei ze. ‘Ik begin het soort vrouw te worden dat ik altijd gehaat heb. Zo’n vrouw die ligt te smachten om intimiteit. Ik herken mezelf gewoon niet meer. Getemd door een jongen die meer dan tien jaar jonger is. Kun je je voorstellen wat dat voor blamage is voor een zelfstandige vrouw als ik?’
‘Het moet vreselijk zijn.’
‘Ach nee, ik neem je maar wat in de maling, maar die beurt van gisteren hou ik nog van je tegoed en geen verzoeknummers deze keer. Ik ga je verwaarlozing niet belonen. Maar even serieus: mij zit iets heel anders dwars.’
‘Toch niet weer Jorritsma?’
‘Bijna goed. Herinner je je die Marja nog?’
‘Vaag.’
‘Nou, met haar kan ik nog wel eens wat regelen. Ik ben een vrouw die goed met vrouwen overweg kan. Mannen lepelen feiten op. Hún feiten en dat is nooit het hele verhaal. Vanmiddag heb ik me het schompes gewerkt met de inkoop van pleerollen, condooms en de hele rimram, maar al die tijd zat ik toch te denken hoe Jorritsma eraan toe was nadat jij hem het vel over zijn oren had getrokken en voor dat soort informatie heb ik Marja. Dus na al het geregel ben ik eindelijk zo ver om Marja te bellen en ik krijg een andere receptioniste aan de lijn, die zei dat Marja al naar huis was. Dat klopte gewoon niet, want zij is daar steevast de laatste die het pand verlaat.’
‘Vreemd. Maar misschien moest ze gewoon naar de huisarts of de kapper.’
‘Ja, dat dacht ik dus ook, maar na enig aandringen en een belofte dat ik de informatie niet van haar had, bleek Marja op staande voet ontslagen te zijn.’
‘Bizar!’
(wordt vervolgd)